dinsdag 5 september 2017

Dichtinspiratie op de vroege ochtend

O, Groene goeroe!

O, Groene Goeroe, wat leer jij mij toch veel.
Van groente maak ik smoothies, maar fruit dat laat ik heel.
Ik hoef geen vlees of zuivel, ook brood dat laat ik staan.
‘k Geniet met volle teugen van quinoa en banaan.

O, Groene Goeroe, ik doe het nog verkeerd.
Ben zo blij dat jij er bent, dat jij me corrigeert.
Want door mijn consumptie, dat is ontzettend zuur,
wordt dus die quinoa voor een Peruaan te duur!

O Groene Goeroe, wat fijn dat ik dit weet.
‘k Zal voortaan nóg veel beter selecteren wat ik eet.
Ik ben gek op rauwkost, quinoa laat ik staan.
Ontbijten doe ik graag met avocado en banaan.

O Groene Goeroe, daar ging het toch nog fout.
Voor banaan en avocado kapt men regenwoud.
Ach, ik drink wel water. Wat, is dat ook verkeerd?
Het zit vol met rotzooi als je ’t niet eerst destilleert!

Dit hou ik niet vol, ik geef mij nu gewonnen.
Daarom ben ik toch maar aan mijn middagmaal begonnen.
Biologisch vlees, heel zuiver moet je weten.
Want ik heb zojuist mijn Groene Goeroe opgegeten.

Firma Fluitekruid

zaterdag 2 september 2017

Shit happens, the sequel

Alleen maar over vrolijke dingen bloggen, is dat niet vreselijk nep? Ja, misschien wel.
Het is ook niet zo dat ik helemaal niet over kloterige dingen wil bloggen, maar meer dat ik dat niet zo goed kan. En ook niet het gevoel heb er veel mee bij te dragen.

Sommige mensen vinden het fijn om de 'ellende van zich af te schrijven'. Ik heb nooit het idee het op die manier kwijt te raken, of er iets mee op te lossen. Hooguit ga je er meer in zwelgen (wat soms ook wel lekker is, maar dan liever gewoon met Nick Cave, Iggy Pop, The Swans of Jack White op volume 10).

Nou heeft schrijven over negatieve dingen wellicht ook, eh... positieve kanten. Het effect kan bijvoorbeeld zijn dat mensen zich bewust worden van een probleem, en gaan bedenken hoe ze het kunnen (helpen) oplossen. En als het gaat om problemen die niet op te lossen zijn, kan dit ook herkenning oproepen en troost geven: je bent niet de enige.

Met al die hysterisch gelukkige mensen met hun leuke blogjes en perfecte facebookbubbels, zou je - als mens met een probleem - kunnen gaan denken dat je een uitzondering bent. Terwijl het leven voor het grootste deel van de wereldbevolking extreem zwaar is. Leed benoemen kan ervoor zorgen dat je je alleen maar meer verbonden gaat voelen met alle andere stervelingen op onze aardkloot.

Daarom is het belangrijk dat er ook over ellende geschreven wordt, maar zoals ik al zei: daar ben ik niet zo goed in. Liever schrijf ik er achteraf over, als ik van de schrik bekomen ben, het weer een beetje kan relativeren en er eventueel lessen uit kan trekken.

Alleen: soms is er geen 'achteraf'. En heel vaak komen dingen NIET goed. Dan moet je alle zeilen bijzetten: je hoofd, hart en ziel aftasten ('scouring your conscience, raking through your memories'*) op zoek naar alles wat je geleerd hebt in je leven, alle verzamelde wijsheid die je nu keihard nodig hebt.

Ongeveer twee maanden geleden kreeg mijn zus kloterig nieuws van de dokter, en daar wil ik het - wat het slechte nieuws betreft - voor nu even bij laten. 

Het goede nieuws is dat wij - en zeker mijn zus! -  inderdaad heel veel blijken te hebben geleerd over levenskunst, liefde, troost en veerkracht. En we hopen erop dat die ons door een moeilijke tijd heen gaan helpen. Voorlopig kunnen we nog heel veel mooie momenten met elkaar delen, en daar ben ik immens dankbaar voor.



*) Uit 'This is the Sea', van The Waterboys



woensdag 24 mei 2017

Gewoon zomaar weer eens een blogje...

Sinds ik de Verdubbeldame hielp bij haar Allerlaatste Verdubbeldaad, zijn we alweer vier maanden verder. Mijn voornemen om vaker offline spelletjes te spelen heb ik al uitgevoerd: inmiddels heb ik twee spelletjesavonden en een spelletjesmiddag georganiseerd.

De spelletjesmiddag was in de tuin, op een onverwacht zomerse lentedag. Drie van de vier vriendinnen hadden ook hun kinderen meegenomen. Wij - allemaal Wordfeudmaatjes - speelden Scrabble, de kinderen Onderuit en Vier op een rij.


Ik moet toegeven dat we Scrabble bij nader inzien toch minder leuk vonden. Bij Wordfeud kan je een gek woord uitproberen en dan kijken of hij hem 'pakt', op de een of andere manier leggen we dan ook veel mooiere, langere woorden, en bij Wordfeud kan je ook VEEL meer punten verdienen... We vonden Scrabble ineens een beetje saai.

Gelukkig organiseerden de kinderen een spontane Kleine Beestjessafari in de tuin en de straat, we speelden Skip Boo, en daarna kaapten ze mijn laptop voor een huiskamerdisco. We dansten op 'Gangnam Style' en 'Pineapple Pen', en zo veranderde de spelletjesmiddag in een klein feestje.


Over feestjes gesproken: sinds vorige maand sta ik officieel ingeschreven als vrijwilliger bij de 'Nationale Stichting ter Bevordering van Vrolijkheid.' In de schoolvakanties ga ik assisteren bij creatieve kinderactiviteiten in AZC Rotterdam.


Ik heb er al een aantal leuke activiteiten op zitten: een theaterworkshop, tekenen en spelen  in de Fiepbus, een enorme groepstekening maken met Het Kleurfeest, en een theatrale natuurexcursie op het van Brienenoordeiland, een ruig stukje Rotterdamse natuur.


Vooral bij de laatste activiteit was ik helemaal in mijn element. Kinderen mochten vissen met een schepnet, op speurtocht door het bos, klimmen in bomen, slingeren aan touwen.
De natuur had een magische uitwerking: drukke jongens werden rustig, verlegen meisjes bleken stoer.

Tijdens Het Kleurfeest had een combinatie van muziek en tekenen al net zo'n toverachtig effect. Eerst keken de kinderen toe hoe tekenaar Gerard een reuzenkleurplaat maakte op een gigantisch stuk papier, terwijl zanger/gitarist Maarten rustige liedjes speelde. Daarna werden er bakjes met kleurkrijtjes neergezet, met als enige instructie: 'Nu jullie.' De hele groep stond rustig op en begon te kleuren. Ondertussen speelde Maarten door, de muziek maakte de kinderen lekker mellow. Mooi moment! (Ik moet wel toegeven dat er tegen het einde van de activiteit wat kleurkrijtjes door de lucht vlogen... Het duurde net iets te lang voor de gemiddelde spanningsboog. Maar wel een hele prestatie om ze zo lang rustig te krijgen!)


 

Mijn lessen op de kinderboerderij en de schooltuin gaan intussen ook nog steeds door. Momenteel weer slootjesles, mijn favoriet.



En ik dans af en toe nog bij het Danspaleis. De laatste keer had ik van tevoren helemaal geen zin. Ik was moe en wilde eigenlijk liever bankhangen. Maar ik had al beloofd te gaan, dus hees mezelf in een jurk, deed een bloem in mijn haar en schopte mezelf de deur uit. Een paar uur later liep ik in een optocht onder de polonaisepoort door, een man in een rolstoel voorop, en betrapte mezelf erop dat ik een brede grijns op mijn gezicht had. Geen psychopatische, een echte. Het Danspaleis had niet alleen de ouderen, maar ook mij opgevrolijkt!

Het Danspaleis begint nu zelfs beroemd te worden, want pas was DJ Suna nog op TV bij Tegenlicht:


Eerverleden week  maakte ik mijn eerste vliegreis sinds zes jaar, naar Rome. Wat een indrukwekkende stad! Stond al heel lang op mijn lijstje.



De afgelopen jaren had ik weinig behoefte om ver van huis te gaan. Maar de reislust is nu weer helemaal terug, dus ga ik sparen voor een grotere reis. Weet nog niet wat het wordt. Meneer F. en ik twijfelen tussen de Verenigde Staten, Suriname of Nieuw-Zeeland. En zolang we nog moeten sparen, hebben we nog volop tijd om te blijven switchen. Misschien wordt het nog wel wat heel anders. Het is gewoon leuk om weer vooruit te kunnen kijken.

En last but not least: mijn zus en ik mogen weer een jaartje wegblijven bij de borstcontrole!

Dat was gewoon zomaar weer even een blogje.

woensdag 25 januari 2017

Over drie zingende bloggers, en hoe we De Verdubbeldame hielpen met haar laatste Verdubbeldaad

De Verdubbeldame was klaar met al haar Verdubbeldaden. Behalve één. 'Bied een couchsurfer een slaapplek', die daad had ze nog niet verdubbeld. De Zinkende Surfer en ik waren ook de kwaadste niet en wilden haar daarbij wel helpen. Zo maakten we er meteen een Dubbele Verdubbeldaad van.


In de trein van Rotterdam naar Utrecht zag ik onderweg het landschap steeds winterser worden. Vanaf Arnhem lag er zelfs een pak sneeuw! Toen ik arriveerde bij De Verdubbeldame was zij net De Zinkende Surfer aan het rondleiden door haar ecologische woongemeenschap. Die is trouwens prachtig: mooie galerijwoningen, er is een binnentuin, een activiteitenruimte waar ook wel eens optredens of feesten worden georganiseerd, een vergaderruimte, computerruimte en zelfs een klein winkeltje. Na de rondleiding kregen we een kop dampende pompoensoep met brood.

De Verdubbeldame moest nog wel heel even naar haar werk. Die tijd benutten De Zinkende Surfer en ik om te gaan wandelen langs De Waal. Wat was het daar mooi! En er werd volop geschaatst. We liepen helemaal door tot Bemmel en weer terug.


Na een borrel bij De Verdubbeldame, waarbij ook de Vermeerdermeneer nog even aanschoof, gingen we uit eten bij restaurant Zijdewinde. Het eten was heerlijk, en gelukkig had De Verdubbeldame nu ook eindelijk haar Vergeten Groentetaartje. De vorige keer dat ze daar at, waren ze haar groentetaartje letterlijk vergeten, maar deze keer ging het goed. Mijn risotto-truffelburger en de saté van de Zinkende Surfer smaakten ook prima. Maar we konden niet al te lang natafelen, want we hadden nog een Bonte Avond voor de boeg! Op weg naar huis vergaapten we ons aan de prachtige sterrenhemel.
 

Toen kon het spektakel beginnen. De Vermeerdermeneer wilde in zijn argeloosheid wel ons publiek zijn. Hij wist natuurlijk niet wat hem boven het hoofd hing. Maar het moet gezegd: hij was zichtbaar onder de indruk van de prachtige liedteksten die de Zinkende Surfer had voorbereid op muziek van Fat Boy Slim en Joy Division (zie hiervoor ook haar eigen blog).

Zelf zong ik ook wat liedjes waaronder mijn favoriet van Brigitte Kaandorp: 'Ik heb een heel zwaar leven', en hakte daarbij wat op de ukulele. Toen ik met mijn tanden Jimi Hendrix na wilde doen, brak er helaas een snaar.

De Verdubbeldame - die voor haar werk o.a. liedjes zingt met ouderen - heeft een gigantisch repertoire aan liedjes uit de oude doos, waar ik (nee, geen flauwe woordspelingen aub) er ook veel van ken. Al gauw zaten De Vermeerdermeneer, De Zinkende Surfer en ik hardop mee te blèren. Vooral 'Omdat ik zoveel van je hou', en 'Zij kon het lonken niet laten' gingen zo goed, dat ik denk dat we best wel eens met elkaar kunnen optreden in De Kuip of zo. Nou ja, misschien eerst maar eens beginnen met Ahoy.



Tenslotte speelden we nog een heel leuk spel: Dixit. Het is een beetje een geheimzinnig spel, en ik denk dat ik dat maar zo laat door er verder niks over te vertellen. Speel het zelf maar. Het was in ieder geval erg leuk!

En ik nam me meteen voor om vaker dit soort avondjes te gaan doen. Weg met die stomme beeldschermen! Fijn wandelen en naar de sterren kijken, zingen, muziek maken en ouderwets bordspelletjes spelen. En daarna lekker onder de wol, net als in die Goede Oude Tijd.


Inmiddels heeft De Verdubbeldame zelf er ook een blog over geschreven, dat vind je hier.