zaterdag 21 mei 2016

Decadent lunchpakket

Zoals velen probeer ik wat gezonder te eten, en laat me daarbij  veelvuldig  inspireren door artikelen, sites, blogs en boeken als 'De voedselzandloper' en 'Een pleidooi voor echt eten.' Eèn advies hoor je nogal vaak, en over dat advies wil ik het vandaag hebben. Het luidt:

'Ontbijt als een keizer, lunch als een koning en dineer als een bedelaar.'


Oftewel: een stevig ontbijt en een normale lunch geven je genoeg energie voor de hele dag, en 's avonds kan je beter een beetje gaan afbouwen, omdat je dan je voedsel niet goed meer verteert.

Hoewel het klinkt alsof het allemaal wel hout snijdt, is het ongelofelijk lastig om deze raad op te volgen. Vooral dat 'ontbijten als een keizer'. Het lukt me om te beginnen al niet (behalve in het weekend dan, als meneer F. lekkere eitjes met spek en tomaat bakt) en wordt bovendien nogal vaak tegengesproken door de gezondheidsgoeroes. Die komen de hele tijd maar aanzetten met havermout, bosbessen, groene smoothies, yoghurt, notenrepen, pap, crackers... Als dat dan je dagelijkse keizersmaal is, zegt dat toch wel bijzonder weinig goeds over het verdere culinaire verloop van je dag.

Ontbijten doe ik liever karig, omdat de spijsvertering 's morgens nog op gang moet komen. Naar het avondeten, daarentegen, kijk ik de hele dag uit; ik heb een berenhonger na het werk! En de lunch...tja, dat was altijd een beetje het ondergeschoven kindje. Even gehaast een boterham wegwerken achter de computer. Of nog erger: een vette snack, omdat ik mijn brood heel vaak vergeet vergat.

Sinds kort gaat het anders. Mijn keizersmaal, dat vindt niet plaats in de ochtend, maar in de middag! Eigenlijk een hele goeie Oud-Hollandsche gewoonte; de boeren eten hun warme maaltijd hier nog steeds 's middags. Ook in de Mediterrane landen wordt vaak warm geluncht. En vergeet vooral niet de Aziatische landen, zoals bijvoorbeeld India, waar men de leuke stapelbakjes (tiffins) gebruikt waar ik al eerder over blogde.
 
 
Ook de Japanners maken doorgaans veel werk van hun lunch:

Nou hoef ik niet persé elke dag warm te lunchen (als is een warme lunch natuurlijk wel érg lekker), maar zorg er wel voor dat er lekker en VEEL eten is. 's Morgens vul ik de lunchbakjes (of soms de avond ervoor al). In het onderste bakje stop ik een boterham met iets lekkers, bijvoorbeeld zalm, overjarige brokkelkaas met mosterd, plakjes ei, kip met mayo en komkommer, geitenkaas, tomaat met avocado, tonijn... In de middelste gaat een soepje of een salade. En bovenin doe ik fruitsalade of yoghurt.

Uit het bovenste bakje eet ik al iets laat in de ochtend, dat is eigenlijk een soort verlengd ontbijt. Daarna volgt de lunch uit bakje twee en drie, waar ik nu echt de tijd voor neem, samen met collega's. Wij hebben afgesproken dat we elkaar bij de computer wegsleuren als iemand daar zijn brood opeet. Mijn collega's vinden het elke keer een fascinerend schouwspel om te zien wat er nou weer uit mijn bakjes komt!


Aan het eind van de middag heb ik meestal nog wel wat yoghurt, fruit of salade over om het 4 uurs-dipje mee te overbruggen. De avondmaaltijd is bij mij nog steeds niet echt karig, maar ik merk wel dat ik sneller vol zit, doordat ik over de hele dag verdeeld al kleine porties heb gegeten. Hoe lang ik deze fantastische gewoonte vol ga houden weet ik niet, maar voorlopig vind ik dat ik goed bezig ben.

Tenslotte nog wat lunch-inspiratie voor Minion-fans (kwam ik toevallig tegen toen ik aan het googelen was op Bento lunch):


 

Er bestaan zelfs Minion Tiffins! . Cool, hè?



donderdag 19 mei 2016

Normaal is het nieuwe Speciaal

Er waart een nieuw virus rond in blogland... De ene na de andere blogger heeft het gehad met alle perfecte plaatjes op social media. Vijftig Tinten Mirjam haakte met haar doe-maar-gewoon-foto's aan bij de challenge #100 real days, Valhalla hield een vurig pleidooi voor imperfectie, en ook Helena liet wat plaatjes van 'het echte leven' zien.
Nou wil ik natuurlijk ook niet achter blijven...

Om te beginnen neem ik 'leven alsof je op de camping' staat, zeer letterlijk. Ik loop nog net niet met een wc-rol onder mijn arm over straat. Wel verzamel ik gedurende de dag mijn afwas in een teiltje onder het aanrecht:


Mijn aanrecht ziet er dan overigens wel heel keurig uit. Vaak ga ik tevreden slapen, helemaal vergeten dat dat teiltje daar nog staat. Of ik denk er pas zo laat aan dat ik geen zin meer heb, dus vaak doe ik de afwas pas de volgende dag, als het ECHT niet meer lukt om er nog iets bovenop te leggen zonder dat het eraf flikkert.

Eens even denken, wat hou ik normaliter nog meer uit het zicht? O, ik weet het al: de vieze vaatdoekjes waar ik koffie, wijn en pindakaas mee van de vloer heb staan vegen, maar die nog even uit moeten hangen omdat anders de wasmand zo naar pantoffeldiertje gaat ruiken. Die wilde ik jullie in het kader van 'leve het het normale leven' toch zeker niet onthouden:



Jahaa, je moet er wat voor over hebben om hip te zijn in blogland...

Terwijl ik heel filosofisch een was sta te draaien


scan ik de badkamer af voor nog meer smoezelige kodakmomenten.
Aha: de leidingen die ik 'nog wel een keer zou verven', toen ik hier vorig jaar kwam wonen! Ik heb geleerd er strategisch omheen te kijken.



(Overigens zie je nu wel een klein stukje van mijn kekke badtas, zo ben ik dan ook wel weer)

Nou, vooruit, nog eentje dan: zó ziet mijn haar eruit als ik het net gewassen heb:


En dat was wel weer genoeg Imperfect Exhibitionisme voor vandaag.

O ja: over imperfectie gesproken, hier nog een heel leuk artikel over een hoogleraar van Princeton, die onlangs een CV van mislukkingen publiceerde. De meest recente 'mislukking' is dat deze publicatie meer publieke aandacht trok dan al zijn andere publicaties bij elkaar...

Zie je wel? Normaal is het nieuwe Speciaal!

maandag 16 mei 2016

Lekker keutelen

Er zijn soms van die simpele dingen die je dag goed maken.

Vandaag was een dag zonder ook maar enige verplichting. Niemand die mijn tempo bepaalde. Het was weer ouderwets 'leven alsof je op de camping staat': alleen maar tomatensoep maken, muziek luisteren, gehaktballen braden, de was ophangen en bibliotheekboeken lezen.'Gewoon lekker keutelen in huis', noem ik dat.
Helemaal niet erg dus, dat het buiten fris is...


Ben net begonnen in 'De Wonderbox: verrassende geschiedenissen in levenskunst'.
Nog een beetje vroeg om een recensie te schrijven, maar ik vind het nou al interessant!
De schrijver, Roman Krznaric,  gaat op zoek naar antwoorden op grote levensvragen.
Die zoekt hij in de geschiedenis: een ‘wonderbox’ vol levenswijsheid.
Behalve interessante verhalen levert dat ook heel wat aha-momenten op.

's Middags ben ik toch nog héél even naar buiten gegaan om een frisse neus te halen en bloemetjes te plukken in de buurttuin...


... en 's avonds heb ik alvast mijn lunchpakketje klaargemaakt voor morgen.



Het is allemaal wat saai en kneuterig, dat weet ik, maar over zulke dingen kan ik nou intens tevreden zijn.

vrijdag 13 mei 2016

Twee jaar later

Yes! De borstfoto was in orde, ze zagen geen verschillen met vorig jaar.
Ook bij mijn zus was alles okee. We kunnen dus weer een jaartje weg blijven.
Het voelt alsof we een heel levensjaar cadeau hebben gekregen, en zijn vastbesloten om daar weer iets moois van te maken. Daarna zien we wel weer verder.


Nou is het leven geen jaarabonnement; feitelijk weet ik natuurlijk niet of ik écht weer een heel levensjaar voor de boeg heb. Er kan in de tussentijd van alles gebeuren, maar dat geldt voor iedereen. Inmiddels ben ik er van doordrongen dat het ECHT een keer ophoudt. Het enige moment waar je zeker van kunt zijn is vandaag.

Toch durf ik ook wel weer toekomstplannen te maken. Uiteindelijk weet niemand zeker of de plannen die je maakt ooit uitgevoerd worden, maar plannen maken is gewoon leuk (al is het maar:'wat zal ik vandaag eens gaan koken?') en wie ophoudt met plannen maken is al een beetje aan het sterven.

'Leef alsof het je laatste dag is', wordt wel eens geadviseerd, maar ik heb nooit zoveel gekund met  dat motto. (Theo Maassen merkte al eens - terecht - op dat het zo'n gedoe is: 'Je moet zoveel regelen: je uitvaart, je rouwkaart, de kist, de muziek...') Liever volg ik de raad van Laura Maaskant op: 'Leef alsof het je EERSTE dag is.'

Tot slot nog een keertje Maarten van Roozendaal (ik draaide dit nummer altijd al graag als het lente was, maar nu helemaal):

Mooi

Ach zie de lammeren nou toch lurken
aan hun vers geschoren moeders
En hoe de jonge zwanen
donzen in de zachte sloot
En hoe de zwoele wind de wolken waait
tot pas gewassen luchten

Kan iets mooier dan het mooi is
Kan iets groter zijn dan groot


En voel de hosta nou toch lonken
haar knoppen staan op barsten
Het nieuwe riet drinkt gulzig water
uit de smalle vaart

Kan iets frisser dan het fris is
Wulpser dan het wulpste

Ach ik ben Goddank
dus nog een keer
een jonge lente waard


Het is zo mooi
Het is om te janken zo mooi
Mooi
Om te janken zo mooi


En zie de irissen nou toch pronken
met hun stampers als koralen
Een varen rolt haar blaren
als een leguanentong
En zie de veulens nou toch wankelen
en de vogels naar hun nesten

Kan iets verser dan het vers is
Kan iets jonger zijn dan jong


Zie hoe de zon een scherpe schaduw trekt
onder de wijde wilgen
De puppies rennen rondjes
bijtend naar hun eigen staart

Kan het leuker dan het leuk is
Jeugdiger dan jeugdig

Ach ik ben Goddank
dus nog een keer
een jonge lente waard


Dit is zo mooi
Het is om te janken zo mooi
Mooi
Om te janken zo mooi


En nu de wingerd zich wellustig
en het onkruid onbezonnen
En ik mezelf aftel
van volwassen naar bejaard

Wordt het groener dan het groen was
Nu ik grijzer dan ik grijs ben

Ach ik ben Goddank
dus nog een keer
een jonge lente waard


Mooi
Het is om te janken zo mooi
Mooi
Om te janken zo mooi


En als vannacht de open hemel
de sterren strak laat stralen
En ik buiten op mijn rug lig
starend naar het firmament

Kan het stiller dan het stil is
Eeuwiger dan eeuwig

Dan ben ik Goddank
Dus nog een keer
Gevangen in 't moment


Oh
Dit is zo mooi
Het is om te janken zo mooi
Mooi
Om te janken zo mooi
Mooi
Om te janken zo mooi
Mooi
Om te janken zo moo
i