donderdag 28 januari 2016

Eindelijk goed nieuws...


De laatste tijd wist ik niet zo goed waarover ik moest bloggen. Over consuminderen ben ik wel een beetje uitgeneuzeld. En ook over opruimen. En over bitterballen. Of over hoe ik die er weer af jog.
Of over dat ik zo'n leuke dag heb gehad. Of over dat ik zo lekker koffie heb gedronken op - ja hoor - alweer een nieuw hip Rotterdams terras. Echt, ik schrijf graag, maar ik wist gewoon niet zo goed meer waarover.

Ineens moest ik denken aan mijn buurman, die, toen hij het zoveelste blog las van een viltende vrouw, verzuchtte: 'Ik maak me ernstig zorgen. De vervilting van de samenleving neemt hand over hand toe.' Waaraan hij even later toevoegde: 'Hetzelfde geldt voor blogs over lappendekens. Want er is ook sprake van een enòrme verquilting van de samenleving.' Hilarisch natuurlijk, maar ik voelde me best een beetje aangesproken. Hoewel ik niet vilt of quilt, zijn mijn blogs vaak een beetje van hetzelfde kaliber: o, wat heb ik toch weer een gezonde ontbijtjes ontdekt, en o, wat ben ik toch weer lekker de hele maand al supermarkten aan het mijden, en wat ben ik toch weer goed bezig tijdens de Geefmaand (Koop-niets-maand, Minimummaand, Speelkwartiertjesweek, etc.)... 
Begrijp me niet verkeerd, iedereen die daar lol in heeft moet er rustig over door blijven bloggen.
Alleen merk ik dat ik zelf toe ben aan weer eens wat anders.

Serieuze journalistiek dan maar? Nou, nee. Over terrorisme, dood, mannen met macht, oorlog en enge ziektes gaat het al de hele dag, daar heb ik geen zin in. Vandaar dat het hier een tijdje stil was.

En toen kwam het antwoord op mijn blogblock letterlijk uit de hemel vallen. Vandaag las ik : 'Nederland is een kerk rijker. De Kerk van het Vliegend Spaghettimonster is sinds gisteren officieel ingeschreven als Kerkgenootschap.' (klik hier voor het hele artikel)
Daar word ik nou echt blij van! Eindelijk heb ik een geloof gevonden dat mij  me past.
Ik heb me meteen ingeschreven.


Arjan Lubach en Georgina Verbaan gingen mij al voor, dus ik bevind mij in goed gezelschap. Wij pastafarians hebben geen Tien Geboden, maar Acht Liever-Nietjes.
En we kunnen elkaar op straat goed herkennen, want ons religieuze symbool is: een vergiet als hoofddeksel.



En toen wist ik ook (Dank, o Vliegend Spaghettimonster, voor het Licht!) meteen weer waarover ik wilde bloggen. Gewoon, over leuk nieuws. Niet origineel, velen doen dat al ( o.a. Blijnieuws en Hetkanwel), maar in de mediawereld zijn ze toch nog steeds ver in de minderheid. Ze kunnen wel wat versterking gebruiken.

Waar ik gisteren bijvoorbeeld helemaal warm van werd, was de aflevering van Floortje Naar Het Einde Van De Wereld, waarin de 28-jarige Amerikaanse Maggie Doyne geinterviewd werd. Wat een indrukwekkende dame! Tien jaar geleden kwam zij als backpacker terecht in Nepal, in een vallei aan de voet van de Himalaya. Geraakt door het lot van een klein meisje besloot ze te blijven om arme weeskinderen te helpen. Niet voor een maandje vrijwilligerswerk, maar voor haar hele leven. Inmiddels heeft Kopila Valley een groot weeshuis, een school en een kleine kliniek en is Maggie met haar stichting BlinkNow de wettelijke voogd van 51 (!) kinderen. Onlangs ontving zij de CNN Hero of the Year-award, een prijs die wordt uitgereikt aan diegenen die zich op uitzonderlijke wijze hebben ingezet voor de medemens.


Over dit soort onderwerpen lees je bijna nooit in de krant. Van wat ik daar wel lees, krijg ik een heel negatief mensbeeld. Maar ik geloof dat je overal ter wereld leuke mensen kunt vinden. Mensen die elkaar willen helpen. Mensen met humor. Mensen die tegen de stroom in durven zwemmen, en ludieke of misschien zelfs wereldreddende ideeën bedenken. En over die mensen ga ik de komende tijd wat vaker schrijven.
Heb er weer zin an!


Edit, later op de dag:
Ingehaald door de actualiteit... Het NRC wijdde er toch een stukje aan.
Klik hier voor het artikel (het begint heel even met ellende, en daarna een mooi stukje over Maggie Doyne).

zaterdag 9 januari 2016

Jawel, we zijn er nog!

Op de valreep nog allemaal de beste wensen voor 2016...


2015 was voor mij een fijn jaar om op terug te kijken, want: het jaar waarin ik weer opkrabbelde! Gaandeweg kreeg ik meer energie en kon ik weer meedoen met alles wat ik leuk vind: natuurlessen geven, dansen, tijd doorbrengen in goed gezelschap, zwemmen, wandelen, muziek maken, uitgaan, weer naar school, opruimen, spullen weggeven, iets kunnen betekenen voor de mensen om me heen.

Qua ellende in de wereld, terreurdreiging etc, was het natuurlijk wel weer ruk, en 2016 is op z'n zachtst gezegd ontmoedigend begonnen, met die massa-aanranding in Keulen. Ik weet niet wat ik met zulk nieuws moet, en ook niet wat ik erover moet schrijven. Het zoveelste verhaal van hoe verbijsterd, kwaad en verdrietig ik hier van word, en hoe 'afschuwelijk' het allemaal is wat mensen elkaar aandoen? Het voegt niks toe. Er zijn al zoveel meningen, overal, de hele dag. En eigenlijk is mijn mening dat ik ook niet weet hoe we dit soort problemen moeten oplossen. Het enige wat ik kan bedenken is: zelf proberen vriendelijk te blijven voor mijn medemens, en hopen dat een ander dat ook doet. En alleen dat, daar heb ik mijn handen al vol aan...

Dus komt het nog steeds niet zo van schrijven. En op de een of andere manier komt het ook bijna niet van blogs lezen van anderen (sorry).

Wel ben ik - voornamelijk - aan het genieten van het feit dat ik er nog steeds ben, want ondanks al die hufterigheid en wreedheid op de wereld vind ik dit nog steeds een prachtige planeet, en het leven zeer de moeite waard. Gelukkig gebeuren er ook nog heel veel goede dingen!


Ander jaaroverzicht 2015: Vertrouwen in de mensheid

En de angst wordt minder. Ik leef van dag tot dag.


Maar: durf ook al weer plannen te maken voor over - pak weg - een half jaar, of zelfs een jaar. Weer gaan joggen (ben al een keer geweest), varen op de Waddenzee, meer wandelen, consuminderen, supermarkten mijden, vrijwilligerswerk doen, naar Oerol, weer op vakantie met Bosjuweel, zangles nemen, sparen voor een verre reis het jaar daarop. Plannen maken is gewoon leuk, en of je ze uiteindelijk kunt uitvoeren weet toch niemand. Maar dan heb je in ieder geval de voorpret gehad!

'May Death find you alive', luidt een oud Afrikaans spreekwoord wat ik heel erg onderschrijf.

En omdat ik nou eenmaal erg citatengeil ben, vooruit, doen we ook nog deze:
En zo is dat!