zondag 23 maart 2014

Zo mooi

Deze week zag ik....
 
 


 

 



'Ach, ik ben god dank dus nog een keer een jonge lente waard.
Zo mooi... Om te janken zo mooi.'

Maarten van Roozendaal

woensdag 19 maart 2014

Autonoom Buurvrouwen Front

'Eigenlijk is iedereen indirect elkaars buurvrouw.' Deze diep filosofische woorden sprak Brigitte Kaandorp al meer dan vijfentwintig jaar geleden, tijdens haar beroemde buurvrouwen-act in de show 'Laat mij maar even'. Hierin spoorde zij alle buurvrouwen ter wereld aan om de handen ineen te slaan en een soort van verbond te sluiten.

Mijn toenmalige benedenbuurvrouw (alias De Benedenste Beste Buurvrouw) en ik (alias De Bovenste Beste Buurvrouw) waren meteen om, en richtten in 1989 Het Autonoom Buurvrouwen Front op. Helemaal 'echt', met statuten, een logo, en ons eigen postpapier. Websites bestonden toen nog niet, anders hadden we die vast ook gebouwd. In feite was iedere buurvrouw automatisch lid, maar dat wist niemand, behalve wij. Ons logo, ik weet het nog goed, was een door twee handen gedragen boodschappentas, met daarboven een Gouden Spruitje, en de letters ABF.

De boodschappentas was niet voor niets ons symbool, want één van onze meest favoriete projecten was samen boodschappen doen op vrijdagmiddag. Alleen voerde de weg naar de Albert Heijn wel altijd langs café The Rhythm. En meestal zeiden wij dan tegen elkaar: 'Buurvrouw, heeft u tijd voor een drankje?' En meestal knikten we dan allebei van ja.
In het café hadden wij vervolgens een gezellig gesprek van buurvrouw tot buurvrouw, en na een paar kriekjes en pernodjes zeiden we dan: 'Buurvrouw, ik heb niet meer zoveel zin in die boodschappen. Zullen we maar gewoon een broodje kip-kerrie doen?' Dan haalden we een broodje Akong, wat je gewoon mee het café in kon nemen. Iedereen zat daar te snacken: de een at pizza, de ander Chinees. Dat was nou juist het fijne van The Rhythm. En ook dat de drank er goedkoop was en dat er allemaal van die rare types zaten die we konden observeren. Een beetje een vage tent, maar ach, dat waren wij zelf ook. Best wel.
(Vaag bedoel ik, wij waren géén vage tent! Al hadden we misschien wel een wat vage teint.)

Nu, een kwart eeuw en vier verhuizingen verder, zie ik deze buurvrouw niet zo vaak meer. Toch blijft het mijn buurvrouw, want uiteindelijk is iedereen elkaars buurvrouw, zoals we inmiddels weten.

Ook het Autonoom Buurvrouwen Front is wat mij betreft  nog steeds springlevend. Misschien wel springlevender dan ooit, want  in de tussentijd heb ik nog veel meer leuke, daadkrachtige, creatieve en stoere buurvrouwen leren kennen. In mijn blogs komen ze geregeld ter sprake. Ik vond het tijd worden om eens een blog aan mijn belangrijkste buurvrouwen te wijden, zodat jullie ze voortaan een beetje uit elkaar kunnen houden. Want onderhand zie je door de buurvrouwen het blog haast niet meer!


Om te beginnen is er de buurvrouw waarmee ik alweer zeven jaar leuke low-budget dingen onderneem, zoals marktjutten tegen sluitingstijd,  fikkies stoken voor de deur, of een kleremiddag organiseren in de straat. Via deze buurvrouw kwam ik ook in contact met Bosjuweel. Zo nu en dan voorzien we elkaar van een happie eten. Wat we gekookt hebben, wordt dan spontaan bij elkaar gevoegd (bijvoorbeeld erwtensoep en pannenkoeken, of rode kool met nasi) en buiten aan de picknicktafel opgegeten.
En hebben we een keer een decadente bui, dan gaan we kringloopshoppen in het Gooi, of badderen in een varende hot tub.


Dan is er de buurvrouw die mijn liefde voor feestjes en goede muziek deelt. Wij gaan samen naar concerten en evenementen en visiteren dezelfde buurtkroeg, al dan niet met medeneming van onze mannen. Uiteraard doen wij ook serieuze dingen, zoals ukulele spelen. En sedert kort zetten wij zelfs politieke campagnes op touw voor de gebiedscommissie, jawel! (Deze vrouw kan trouwens ook nog erg goed koken en maakt de lekkerste cappuccino's van Rotterdam. Dit terzijde, edoch van niet geheel onbelangrijke aard)


En dan hebben we nog mijn twee puur natuur-buurvrouwen, die net als ik graag bezig zijn met stadstuinieren en wildplukken. Alles wat te maken heeft met natuur en eten, vinden wij  interessant. Met zijn drieën geven we natuureducatie aan peuters, of eigenlijk kan ik beter zeggen dat de peuters natuureducatie geven aan ons. Want peuters zijn daar hartstikke ver in! De linkerbuurvrouw help ik tevens bij het runnen van een wijkdistributiepunt van streekproducten, geleverd door boeren en telers uit Regio Rotje.


Om een lang verhaal kort te maken: buurvrouwen zijn niet meer weg te denken uit mijn leven. Sterker nog: het legertje breidt zich nog altijd gestaag uit. Inmiddels durf ik zelfs te stellen dat buurvrouwen de hoeksteen zijn van de samenleving, en essentieel voor ieders levensgeluk en welbevinden. Buurvrouwen rule the world!

Vandaar mijn advies aan iedereen die zich eenzaam, nutteloos, hormonaal of anderszins ellendig voelt, en denkt dat het leven geen zin heeft:

Zoek een buurvrouw! Er is er altijd een bij u in de buurt!

Verbreed uw horizon enkele meters en bezie haar met andere ogen. Begin eens met groeten, lach haar eens vriendelijk toe (niet te maniakaal, anders wordt ze bang).
Maak eens een praatje, ontdek gemeenschappelijke interesses of weerstanden (een gemeenschappelijke vijand, bijvoorbeeld, helpt altijd enorm) en ga samen buurvrouwen-dingen doen.

Maar och, wie kan het eigenlijk beter verwoorden dan Opperbuuf Brigitte Kaandorp herself?

maandag 10 maart 2014

De wereld als je woonkamer

'Het grootste voordeel dat je hebt met een klein huis, is vrijheid. De wereld wordt veel groter als je klein leeft, omdat je zo veel meer kunt doen als het om geld of tijd gaat.
De hele wereld is nu mijn woonkamer.'


Deze uitspraak komt van Jay Shafer, ontwerper van de zogenaamde tiny houses die de laatste tijd - zowel binnen als buiten de VS - steeds meer aan populariteit winnen. Achttien jaar geleden begon Shafer met ontwerpen, en sinds zestien jaar is hij zelf  tiny house dweller. Hij zou niet anders meer willen...




Via zijn site fourlightshouses.com kun je zo'n huisje gewoon in je winkelmandje gooien en afrekenen! Hoe verleidelijk... Helaas is Nederland niet echt een makkelijk land om zomaar ergens een huisje neer te zetten. In de Verenigde Staten en Canada zijn de regels minder streng.

Tammy Strobel, bijvoorbeeld, heeft haar huis gewoon op wielen gezet en leeft - samen met haar man Logan - in the middle of nowhere, steeds weer ergens anders. Ze schrijft hier vol enthousiasme over op haar blog Rowdy Kittens, en maakt schitterende foto's van haar vaak wisselende, maar immer adembenemende morning view



Tot mijn verrassing verscheen haar verhaal deze maand ook in het tijdschrift Flow. Ze beschrijft daar haar vroegere leven als materialistische workaholic: 'Ik had altijd gedacht dat ik slim en handig was. Maar als ik echt zo slim was, hoe was ik dan terecht gekomen in een neerwaartse spiraal van werken en uitgeven, met een enorm appartement vol spullen die ik eigenlijk helemaal niet wilde?'



Uiteindelijk heeft het haar vijf jaar van spullen wegdoen en drie verhuizingen gekost om te komen waar ze nu is. Spullen heeft ze bijna niet meer, maar wat een rijkdom...  Elke keer als ik haar foto's bekijk, word ik weer vrolijk.



Voorlopig ben ik nog dik tevreden met mijn eigen huisje van 36 vierkante meter, maar af en toe is het best fijn om te fantaseren over hoe het zal zijn als ik nóg kleiner ga wonen. En welk uitzicht ik dan ga kiezen. Dan ben ik meteen gemotiveerd om weer wat spullen weg te doen...

Op Facebook ontdekte ik een aantal Tiny House- groepen, en ook daar zie je de meest fantastische en inspirerende woonplekken voorbij komen.  Zo mooi, dat ik hier graag een paar met jullie wil delen:










http://inhabitat.com/couple-leave-their-jobs-to-build-a-recycled-windows-love-nest/




Meer info:
http://www.tinyhouseliving.com
https://www.facebook.com/tinyhousedesign?fref=ts

https://www.facebook.com/TumbleweedHouses
https://www.facebook.com/TinyHouseBlog