zaterdag 28 december 2013

Sta financieel sterk - Marieke Henselmans

Meestal maak ik me niet zo druk om de crisis. Ik kan rondkomen met weinig, en eerlijk gezegd zou ik het best een verademing vinden als het eindelijk een keer afgelopen was met dat eeuwige gegraai.
De ellende is vooral dat steeds meer mensen hun baan verliezen, en ook niet meer aan de bak komen. Een paar jaar geleden ben ik een halve baan kwijtgeraakt, maar ik heb tenminste nog werk, dus tel mijn zegeningen.


Toch word ik soms ook aangestoken door het algehele malaise-gevoel. Met name door alle negatieve berichten. 'Hoe moet het nou als ik straks deze baan ook nog kwijt raak, en in de bijstand kom?', denk ik dan. 'Of als ik straks oud ben, en er van de zorg en het pensioenstelsel niks meer over is?'

Op zulke momenten wordt het weer tijd voor een goeie dosis Marieke Henselmans.

September dit jaar introduceerde de bespaarkoningin in een troonrede haar nieuwe boek:
'Sta financieel sterk - train je koopkracht in tien eenvoudige stappen.' 



Ze bekent: ‘Toen de kredietcrisis begon, kreeg ik bijna een leuk soort zenuwen. Ik kan het niet laten mij voor te stellen dat de hele economie in elkaar dondert, en dat we zouden moeten rondkomen van het kleinste beetje geld, of zelfs zonder geld.'
(Ik heb mezelf op hetzelfde soort fantasieën betrapt. Het ‘mag’ natuurlijk niet, want een crisis is niet leuk. Maar ik heb zo’n zin in die andere economie, en  soms denk ik dat alles eerst in elkaar moet lazeren voordat  we daar klaar voor zijn.)


Met 'koopkracht' beoogt Henselmans overigens iets anders dan economen, ambtenaren en instanties bedoelen. Die denken te kunnen uitrekenen of de koopkracht stijgt of daalt.
'Maar het gaat er om wat JIJ kunt kopen van je geld. Er zijn namelijk mensen die heel goed kunnen leven van weinig geld. Ondanks minimale inkomsten is hun koopkracht voortreffelijk.'



Ze weet waar ze over praat. Tijdens de vorige crisis had ze een minimum inkomen, een piepklein huisje en een jong kind om op te voeden. En het zat zeker niet altijd mee. Maar ze wist zich goed te redden, werd steeds creatiever, had het zelfs prima naar haar zin. En dat heeft haar sterker gemaakt.

Over de welvarende periode tussen 1990 en 2008, waarin men 'levenslang' kon studeren, er overal wel een regeling voor was, en je zonder gedoe zes keer je jaarsalaris kreeg als hypotheek, schrijft ze: 'Het gekke is dat ik me niet kan herinneren dat we dolgelukkig waren. Misschien is het record van ons nationaal chagrijn ook wel gebroken in die jaren.'



'Regelingen komen en gaan. Sometimes you win, sometimes you lose. (...) Je kunt nerveus worden van regelingen die verdwijnen. Maar je kunt beter als uitgangspunt nemen dat alle regelingen tijdelijk zijn. Dat is tenminste iets waarvan je op aan kunt.'

De crisis heeft veel zekerheden op de helling gezet, en ons allemaal de stuipen op het lijf gejaagd. In 'Sta financieel sterk' wordt de lezer uitgedaagd om de crisisangst onder ogen te zien (stap1: wat doet een crisis met je?), de financiën goed in kaart te brengen (stap 2: 'geldzaken helder') en daarna eens een maand op het absolute minimum te gaan leven (stap 3: 'doe een minimum maand'). Tijdens de minimum-maand ontdek je namelijk met hoe weinig geld je toe kan. Je leert op welke punten je nog kunt besparen, zodat je misschien zelfs wel wat geld opzij kunt zetten voor een buffer. En dat geeft een vrij gevoel.

Met de humor en verbeeldingskracht die we van Henselmans gewend zijn, beschrijft ze hoe zo'n minimum maand er uit kan zien: 'Je hebt een weekbedrag in je portemonnee. Kom er nog even niet aan. Je kunt de minimum-maand beginnen door de eerste dagen te eten uit je voorraadkast. Doe zo lang als het gaat gewoon geen boodschappen. Speel dat je bent ingesneeuwd, bij wijze van spreken. Bedenk maaltijden met rijst, pasta, gekke blikjes uit je kerstpakket en dergelijke. Maak die pakjes thee met de minder favoriete smaak nu eindelijk eens op. Pas wanneer de gezinsleden - te hard - beginnen te protesteren of flauwvallen van de honger, ga je de eerste boodschappen doen.' 


Heel geestig is ook de passage waarin ze boodschappen doen vergelijkt  met  een soort zeskamp, een spannende route waar elke paar meter een verborgen hindernis of valkuil op je wacht: ‘Pats, direct bij de ingang is al gebak in de aanbieding. Je neemt die horde, maar twee meter verder is er op de kopse kant van het schap een lekkere pastasaus in de aanbieding, drie voor de prijs van twee. (...) Zie ook dit schap als een hindernis, maak een sprongetje er overheen. Zet hem op, hou vast aan je lijstje!’
Stap 4 tot en met 8 voeren de lezer langs de hoofdgebieden van het dagelijks leven: eten, wonen, werken, vervoer, kinderen. Naast nuttige bespaartips vind je hier ook ruimte om zelf bij te houden waar je de goedkoopste producten hebt gevonden (met een voorzetje van de schrijfster).  

In de laatste twee hoofdstukken krijgt de lezer handvatten aangereikt voor het trainen van financiële en mentale kracht. Samengevat: plan vooruit, zorg voor een buffer, doe niet mee aan de mode, wees creatief, ruil en deel, wees tevreden.

Nuchtere conclusie: 'We hebben een huis en geen honger. Geen bloed of doden door de economie.'

En zo is het maar net. 

Marieke for president! 

NB: Firma Fluitekruid neemt de uitdaging aan: januari wordt haar absolute minimum-maand.
 Geen geflierefluit meer, maar gewoon, regelrecht  hard core besparen!
To be continued...

vrijdag 27 december 2013

Firma Fluitekruid blikt terug

2013 was een jaar vol nieuwe ervaringen. Bijna elke maand deed ik wel iets voor de eerste keer:



Voor tachtig procent plantaardig eten
(helaas maar kort volgehouden, maar ik zet hem weer op de agenda voor 2014 :-))



(foto's van de workshop zelf staan niet op de site ivm privacy van de deelnemers;
op deze foto staan - echt waar - alleen begeleiders) 

De hele  maand oktober geen nieuwe spullen kopen
maar wel leuke dingen doen, zoals:
Gevonden Voorwerpen Bingo spelen,
telefoonhoesjes haken en varen in een drijvende hot tub

 
De hele maand november elke dag iets weggeven


Dansen met demente ouderen op muziek van een echte Big Band
 
(dit gebeuren gaat nog plaatsgrijpen op Oudejaarsdag)

Ik hoop dat 2014 weer net zo'n inspirerend jaar wordt! Nou had ik me eigenlijk voorgenomen om er dit keer een RUSTIG jaar van te maken, met weinig challenges, maar dat zal vast wel weer niet gaan lukken. (Kwam er van de week tóch nog een mooie op mijn pad voor januari... zo'n goeie dat ik hem niet kan laten lopen. To be continued....)

Allemaal een goed, mooi en gezond 2014!



vrijdag 20 december 2013

De Doodgewone Week van Fluitekruid (DWZI)

Deze week las ik een paar mooie citaten die ik graag met jullie wil delen.


‘De nadruk die in de Amerikaanse samenleving gelegd wordt op zelfbewondering, heeft geleid tot een grote vlucht uit de werkelijkheid in de richting van het land van de opgeblazen fantasieën. We zijn nep-rijke mensen (met aflossingsvrije hypotheken en torenhoge schulden), nep-schoonheden (dankzij plastische chirurgie en cosmetische ingrepen), nep-sporters (dankzij prestatieverhogende middelen), we hebben een nep-economie (met een staatsschuld van 11 miljard), we hebben kinderen met het nep-gevoel dat ze bijzonder zijn (dankzij de nadruk die door ouders en leerkrachten op zelfwaardering wordt gelegd) en nep-vrienden (dankzij de razendsnel aangroeiende sociale netwerken).
Die hele fantasie geeft misschien een prettig gevoel, maar helaas wint de werkelijkheid het altijd. Het instorten van de hypotheekmarkt en de financiële crisis die daarvan het gevolg was, zijn maar één voorbeeld van hoe al die gebakken lucht uiteindelijk een kort leven beschoren is.’
Keith Campbell
(‘The Narcism Epidemic’)




'Laten we ons leven terugwinnen op het geldsysteem. Dat doen we door zoveel mogelijk fijne dingen te doen waarbij geld geen rol speelt, maar andere mensen wel.
Hoe minder je afhankelijk bent van geld voor je geluk en hoe meer je investeert in relaties, hoe beter je bestand bent tegen de komende veranderingen.'


Charles Eisenstein
('Sacred Economics')


Zo is het maar net! Dus heb ik deze week veel Doodgewoon Fijne Dingen gedaan, waarbij geld af en toe wel een rol speelde, maar geen heel grote.

Zoals daar (hebbe te lope te legge te) zijn:





- Met ouders in Hotspot Hutspot voor een prikkie een driegangenmenu eten (gekookt en geserveerd door kinderen uit de wijk, met lokale ingrediënten, deels van stadslandbouw uit eigen wijk);
- Geiten, jonge katjes en konijntjes knuffelen op de kinderboerderij (tja... iemand moet het doen);
- Pizza bakken, Pippi Langkous kijken, schoolbordtekenen en de kerstboom optuigen met meneer Fluitekruid en de logerende neefjes,



- Leuke ideeën verzinnen met de buurvrouwen voor groene educatie in de wijk;
- De computer uitlaten en lekker lezen. In oude dagboeken (vandaar de citaten) en  spannende detectives uit de bieb (van Sue Grafton en Sara Paretsky, met stoere vrouwelijke detectives in de hoofdrol).

Zo is het leven van een doodgewoon iemand best te doen.



Ik wens jullie allemaal Doodgewoon Fijne Feestdagen!



Voor meer DWZI-bloggers, klik hier