woensdag 8 mei 2013

Lekker Niks-Week

Vorige week had ik vakantie, en wilde van de gelegenheid gebruik maken om eens even niets te hoeven. De enige afspraak die ik had staan was voor de tandarts, verder was mijn agenda helemaal leeg. Het idee was dat er dan ruimte vrij zou komen voor spontane dingen. En ik was benieuwd wat voor soort dingen dat dan zouden zijn. Tijd- en energievreters als internet, krant en tv zijn heb ik een weekje in de ban gedaan. De Verdubbeldame, Jocyta, Mariëlle, Jacqueline, Marlies en Conny haakten hierbij aan.

Het allerfijnste was dat ik elke ochtend vanzelf wakker werd. Niet van de wekker. Niet van een herrie-schoppende meneer Fluitekruid. Niet van bellende moeders of 
spelende neefjes (al klinkt zeker dat laatste geluid me meestal wel als muziek in de oren, hoor...). Niet van een knagend schuldgevoel. Nee, gewoon wakker worden omdat je uitgerust bent. Wat een luxe!  
Het vaste ritueel was dan: koffie zetten, en gewoon even naar de stilte luisteren. Soms was ik al vroeg wakker, en hoorde dan rond half zes de eerste vogels. Daar bleef ik dan een tijdje naar luisteren. Pas als ik honger kreeg, werd ik actief.  ‘Actief’ hield in dat ik ontbijt ging maken en voor mijn huis in de zon ging zitten lezen. 




Inspirerende boeken waren het soort informatie dat 'mocht', die heb ik dan ook volop gelezen. Het mooist vond ik Goed eten van Dorien Knockaert. Dit boek is geschreven met ongelofelijk veel liefde voor eten, en voor het leven. 
 


Knockaert beschrijft  haar persoonlijke zoektocht naar eerlijk voedsel.  Deze voert haar onder andere langs varkensfokkers, kippenboeren, melkveehouders  en vissers. Ze raapt zeewier op het strand, en leert daarmee  - van een Japanse dame - sushi maken.  Ze neemt deel aan een voedselteam, gaat kippen houden, bezoekt een voedselbewegingscollectief en leert koken met kliekjes. Zo verandert gaandeweg haar leefstijl. Het boek is geen moment belerend, maar oprecht en integer geschreven.  Zo geeft ze bijvoorbeeld toe dat ze niet zo’n heel consequente vegetariër is. En dat ze het moeilijk vindt om van de kaas af te blijven (‘met zijn brokkelige korstjes en zoute smaak en foute geur die aan de vingers blijft hangen…’), maar toch probeert af te kicken.  Want als er iets ten koste gaat van dierenwelzijn, klimaatbeheersing, soortendiversiteit en drinkwatervoorziening, dan is het wel de vlees- en zuivelindustrie. Toch schrijft ze warm en respectvol over de boeren die ‘in de greep zijn van de grote supermarktjongens, en afhankelijk  van de grillen van het weer en de consument’. Zolang wij van die overdreven eisen blijven stellen, zoals elke dag kaas en/of vlees willen eten, staan boeren met hun rug tegen de muur. Pas als vlees en zuivel weer luxe producten worden, voor het weekend, of voor speciale gelegenheden, pas dan zal er ruimte komen voor kleinschaligheid en diversiteit. Kortom, 'Goed eten' geeft heel wat stof tot nadenken, en staat ook nog eens vol recepten die doen watertanden. Vier-Vijfde Veganist worden lijkt zo'n slecht idee nog niet...



Met de Verdubbeldame had ik gesproken over een ‘retraite’. Deze week zou een retraite worden, het waren mijn eigen woorden.! Toch heeft deze week niet helemaal zo gevoeld. Want dan denk ik aan: je terugtrekken, geen deel nemen aan het stadsleven en zo. Maar ik heb - juist , ook, vooral - bijzonder genoten van het stadsleven. En van de  warme en ongedwongen ontmoetingen. Het grappige is: als je alleen maar voor je huis in de zon gaat zitten, maak je al de leukste dingen mee. Of als je gewoon aan het tuinieren bent, naar de markt gaat of van de tandarts vandaan komt (Ik had ook nog eens geen gaatjes, hij zei dat ik het 'keurig bijhield'. Driewerf hoera voor het natriumbicarbonaat...Maar dit terzijde. ).

Zomaar een paar mooie momenten:

Woensdag ga ik - zo rond half zes - een grote tas gratis groente en fruit skippen op de Afrikaandermarkt. Groente die anders weggegooid zou worden, omdat er hier en daar een plekje aan zit.  Op de markt kom ik ook andere skippers tegen. Sociale, die hun buit delen of me goede plekken wijzen. Maar ook minder sociale. Een Turkse mevrouw staat bij een kist appelen - tot de rand gevuld -  en roept: ‘Nee! Die zijn niet gratis!’  Waarop een Surinaamse meneer zich naar mij omkeert  en hard roept:  ‘Ja hoor, die mag je wel meenemen, hoor. Ze zijn GRATIS! ‘ Hij kijkt de mevrouw uitdagend aan. En dan, samenzweerderig tegen mij: ‘ Ik denk, ik sein je even in. Zij wil alles zelf inpikken, dat doet ze namelijk altijd!’  Ik bedank hem voor de tip en geef hem een tros druiven. Als ik de Turkse mevrouw een ananas geef, kijkt ze niet meer nijdig. Het is wel een apart wereldje, dat van de marktjutters. Tevreden sleep ik alle gejutte kostbaarheden mee naar huis. De tas zit afgeladen vol met ananassen, druiven, appels, sla, selderij, de een of andere vage bladgroente en een berg tomaten.

Terug in mijn straatje vul ik de buit aan met daslook, zevenblad,  en een veldboeket  voor op tafel. 



In mijn keuken zet ik de bloemen in het water, maak alle groente en fruit goed schoon en kook de tomaten tot prut. Daar ga ik morgen soep van maken. Vanavond eet ik een restje couscous met een (kinderboerder-)eitje, daslook, zevenblad en VBGIO (vage bladgroente, gesmoord  in oestersaus).

Donderdag (na het tandartsbezoek en een spontaan bezoek aan mijn moeder, die ik op een appelflap trakteer om te vieren dat ik geen gaatjes heb) loop ik  toevallig langs een atelier waar plantenbakjes in de etalage staan, gemaakt  van oude plastic melkflessen, heel leuk opgepimpt door kinderen.
 


Terwijl ik een foto maak, stuift een mevrouw naar buiten. Ik wil me verontschuldigen, maar ze sleurt me bijna naar binnen. ‘Nee joh, maak gerust foto’s,  binnen heb ik er nog een heleboel!’ Enthousiast laat ze me zien waar zij en de kinderen allemaal mee bezig zijn:

Nog meer opgepimpte plastic melkflessen
Vazen gemaakt van oude melkpakken
Een mand, gevlochten van plastic zakken
In het atelier geven ze ook naailes, vertelt ze. En er gaat een open inloop komen, á lá Repair Café (daar heb ik wel oren naar, ik wil met de naaimachine overweg leren kunnen). Ik vertel haar dat ik na de meivakantie met kinderen kunst ga maken van afval. ‘O, laat maar weten als ik je ergens mee kan helpen’,  roept ze meteen. We wisselen enthousiast email-adressen en telefoonnummers uit.
Is  dit een retraite, vraag ik mezelf af, op weg naar huis. Misschien niet echt. Maar ik loop wel over straat  met een glimlach van oor tot oor. Ik krijg energie van dit soort spontane ontmoetingen! Die vinden eerder plaats als je ervoor open staat. En dat is geloof ik meer mijn idee van kwaliteitstijd dan thuis zitten navelstaren op een matje.

Toch hou ik ook van thuis zijn. Gewoon lekker klooien. Eerst maak ik de geskipte tomatensoep af. Dat prei snijden, wortels schillen, gehaktballetjes draaien en selderij hakken; het heeft wel iets meditatiefs. Koken geeft rust.

De buuf loopt net voorbij, ze ruikt dat ik aan het koken ben. Ik vraag of ze soep wil. Ze wil wel een bakkie meenemen voor thuis. De rest maak ik later op de avond soldaat met meneer F.

WORDT VERVOLGD (klik HIER)


20 opmerkingen:

  1. Leuk weekje geworden! Ik zou ook wel eens willen skippen maar hoe begin je daarmee? Gewoon vragen of ze wat over hebben? Ik heb hier in Zutphen nog nooit skippers gezien op de markt.

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Je moet laat gaan, rond half zes, als de verkopers aan het inladen zijn. En dan langs de kramen lopen, en gewoon kijken wat ze hebben laten liggen. De eerste keer ben ik alleen gegaan (dat vond ik best wel eng, dus ik begrijp je schroom), maar na een tijdje zag ik nog een mevrouw die aan het skippen was. Het bleek voor haar ook de eerste keer te zijn, en we gingen samen verder. Pas de laatste tijd zie ik meer mensen die het doen. Ik heb ook een keer mijn buurvrouw meegenomen. Dat is een echte die-hard geworden, zij gaat nu veel vaker marktjutten dan ik!

      Verwijderen
  2. Okee, ik ga het zaterdag proberen! Spannend! Ik heb bij de supermarkt ook altijd de neiging groente uit de prullebak te halen, als je ziet wat ze daar weggooien! Vroeger toen ik nog konijnen had, haalde ik appels, bloemkoolstronk e.d. uit de prullenbakken bij de supermarkt en zei dan bij de kassa gewoon dat het uit de prullebak kwam en voor de konijnen was. Was nooit een probleem! MOet is ook maar weer eens gaan doen!

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Als je weet wat de supermarkt allemaal weggooit, rijzen je haren je te berge. We zijn hier in het Westen totaal van de pot gerukt, dat we zo verwend en respectloos met voedsel en verpakkingen omgaan. Het is eigenlijk erg, dat je moet zeggen dat het voor je konijn is. Ik snap het wel, hoor, maar eigenlijk zouden we ons moeten schamen voor de verspilling, en niet andersom.

      Verwijderen
    2. Vandaag gescoord bij de supermarkt: 1 peer, 2 appels, een wortel en een krop andijvie. "Voor het konijn" en ik kon het zo meenemen. Het konijn heeft de wortel gekregen! Dus mijn start is gemaakt en zaterdag ga ik zeker naar de markt, misschien wil de mevrouw van Kom we gaan slingers ophangen wel met me mee, wij kennen elkaar en wonen bij elkaar om de hoek!

      Verwijderen
    3. You go, girl! Ben benieuwd wat jij/jullie allemaal gaan scoren.

      Verwijderen
    4. Je kan het ook nog bij de slager en de visboer proberen:'Het is voor mijn zoutwaterkrokodil'

      Verwijderen
  3. Klinkt als een heerlijke week! Leuk en zeer inspirerend om te lezen! Heb gelijk besloten ook een paar dagen 'offline' te gaan en geen gebruik te maken van internet en sociale media. Even andere dingen doen :-)

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Groot gelijk! Vandaag valt mijn internet steeds weg, en dan zit ik te foeteren voor de computer. Er rust duidelijk geen zegen op het weer online zijn...

      Verwijderen
  4. Wat leuk om te lezen over je restantenoogst! Heerlijk he om daar dan thuis mee aan de slag te gaan!

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Ja, koken met restjes geeft echt een kick. Ik laat me eigenlijk nooit zo leiden door recepten, maar meer door wat ik in de koelkast heb liggen. Als ik iets vergeten ben op te maken, of als ik zo weinig thuis ben dat ik de verpieterde groente naderhand weg kan gooien, dan loop ik echt te balen. Dat is het fijne van gewoon eens een hele week thuis zijn.

      Verwijderen
  5. Heerlijk toch zo'n week!
    Leuk die kunst van plastic flessen.
    We hebben net weer voor het eerst verse muntthee gedronken uit de tuin en ik heb rabarber gehaald uit de moestuin. Het is zo veel lekkerder dan uit de supermarkt.
    Ik ben altijd 's ochtends vroeg op de markt, misschien toch maar eens aan het eind gaan...

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. 's Morgens is eigenlijk de fijnste tijd. 's Middags is het zo druk, en na sluitingstijd is net het tijdstip dat ik eigenlijk al thuis aan tafel had willen zitten. Bovendien wil ik ook gewoon op de markt blijven KOPEN, die verkopers verdienen vaak al geen drol. Ik doe het dus allebei. Want weggooien blijft zonde.

      Verwijderen
  6. Wat een lekker weekje heb je ervan gemaakt! Ik moest meer werken dan normaal, dus ben niet echt aan spontane uitjes toegekomen. Wel ben ik een keer naar de Groene Passage en bieb gaan lopen, terwijl ik normaal altijd gehaast de fiets neem. Ik ben de hele week gaan sapvasten, en dat begint altijd met een paar lusteloze crisisdagen. De dagen dat ik vrij was (en mijn lichaam aan de sappen gewend was) vond ik het offline leven heerlijk. Op werkdagen miste ik na een drukke werkdag mijn verdovende internet en uitzendinggemist wel ontzettend.
    De serene retraiterust werd wel meteen teniet gedaan door de enorme hoeveelheid mails en online dingen die ik na afloop weg te werken had.

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Als je de hele week moet werken is het een veel grotere prestatie. Zeker als je harder moest werken dan normaal. Ik hoop dan ook dat ik het serene gevoel nog even vast kan houden, nu alles weer hectischer gaat worden. Dat je ook nog hebt gesapvast vind ik helemaal superknap. Dat zou mij nog geen halve dag lukken!

      Verwijderen
  7. Vandaag bij de Jumbo 4 kilo appels uit de afvakbak mogen vissen, staat nu te pruttelen in de pan! Twee kilo geschild, de schillen brachten we naar de koeien die hier om de hoek bij de IJssel in het weiland staan.
    De marktgroentemannen hebben allemaal al mensen die de restjes komen halen: top!

    BeantwoordenVerwijderen
  8. Leuk je blog te ontdekken. Inspirerend! En uiteraard ben ik gevleid.

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Ha, leuk dat je reageert! Ja, ik vond nou eenmaal dat je een compliment verdiend had. Je bent de eerste die mij zover gekregen heeft dat ik er überhaupt over nádenk om misschien, ooit, 4/5 veganist te worden. Dus dat heb je in ieder geval alvast bereikt...

      Verwijderen