woensdag 14 november 2012

Het grenzeloze optimisme van Buurman en Buurman

Afgelopen weekend kwamen mijn neefjes logeren. Dat was dus een mooi excuus om lekker een dvd van Buurman en Buurman te kijken. Terwijl ik genietend het ene na het andere filmpje bekeek, met op iedere knie een - al even blij - neefje, bedacht ik: waarom worden Buurman en Buurman eigenlijk nooit aangehaald in boeken over filosofie en wijsbegeerte, of in zelfhulpboeken?


Er bestaat een boek dat  'De Tao van Poeh' heet, waarin de verfrissend eenvoudige levensfilosofie van Winnie de Poeh uit de doeken wordt gedaan: bereik zoveel mogelijk effect met zo min mogelijk inspanning. Maak je vooral niet druk, laat de dingen gebeuren en geniet van het moment (bijvoorbeeld als je honing eet).

Over Buurman en Buurman zou net zo'n boek geschreven kunnen worden. 'De Boeddha van Buurman en Buurman', bijvoorbeeld.  Of: 'Beter in Balans met Buurman en Buurman.'

Want ongelofelijk, wat zijn die kereltjes grenzeloos optimistisch en onverstoorbaar. Ze zijn even stuntelig als vindingrijk. Ze richten in hun onhandigheid de grootste ravage aan, waarbij meestal wel wat muren, meubels en andere huisraad finaal aan gort gaan. Daarna halen ze de schouders op, zeggen: 'Nou ja', en vegen neuriënd de rommel op. En te midden van het puin bedenken ze de meest omslachtige, maar creatieve oplossingen om het toch voor elkaar te krijgen. En dat lukt altijd. 'A-jé-to!', roepen ze dan, met een high five. (Dat is Tjechisch, en het betekent geloof ik zoiets als 'Voor mekaar!')

Daarom, bij deze: hulde aan Buurman en Buurman! Want wat kunnen wij veel van ze leren. We kunnen ons gewoon blunderend en ploeterend door het leven slaan,  maar hoeven daardoor totaal ons humeur niet te laten bepalen. Nou hebben Buurman en Buurman wat dit betreft wel de Verlichte Staat bereikt, maar ach, als het mij ook maar een klein beetje lukt, spreek ik mezelf bemoedigend toe: 'A- JE-TO,  Fluitekruid!'
En geef mezelf een high five. Waarbij ik per ongeluk de schemerlamp neerhoek.