zondag 9 december 2012

Consumindersint

In dit zapgeneratie-tijdperk moet je na Sinterklaas natuurlijk meteen weer over tot de orde van de dag en doorbuffelen naar de kerst. Maar ik mag graag achterom kijken en nagenieten. Ik kreeg namelijk een ontzettend leuke surprise van mijn zwa.. -. ik bedoel - van de Sint. Ik mocht een badjas aantrekken, behangen met prei, selderij, peentjes en mandarijnen, waardoor ik er uitzag als een kruising tussen het debiele zusje van Ria Valk en een morsige monnik:




In deze kleding moest ik het gedicht 'De vuilstortganger' op gepaste wijze voordragen. Na enkele regels herkende ik het metrum en de sfeer: dit was oorspronkelijk een prachtig, gruwelijk en zeer onsmakelijk gedicht van Hans Dorrestijn: 'De kerkhofganger'. (Het origineel zou ik zeker even lezen!)
Mijn zwa... ik bedoel de Sint had daar de volgende tekst op gemaakt:

Wat ritselt langs de supermarkt
de groenteboer voorbij
Er rijdt een schaduw op een fiets

met fietstassen opzij.
De wind waait door de oude bomen
Kan ze al tevoorschijn komen
Dan breekt de maan door 't wolkendak
En ziet ze haar prooi, een afvalbak.


Refrein: De vuilstort, de vuilstort, de vuilstort bij nacht... (2x)

Bij een pas gesloten kraam
staat zij plotseling vooraan
Zij raapt een appel en een peer
En zie, zij bukt zich nog een keer
Bij de maan haar schaarse licht

krijgt zij een mandarijn in zicht
dan is ze alle schroom voorbij
en stort zich op een selderij


Refrein: De vuilstort, de vuilstort, de vuilstort bij nacht... (2x)


Zij raapt een wortel van de straat
die ook in de fietstas gaat
Gekookte groente is haar te heet
Zij wil groente met een beet
Bij het knarsen van de treinen
weet zij  nog een prei te mijnen
Daar koert een duif, daar loopt een rat

Daar opent zij een ander pad

Refrein: De vuilstort, de vuilstort, de vuilstort bij nacht... (2x)

Van vuilcontainers bij 't restaurant
opent zij de bovenkant
We zien een zeekreeft, half vergaan
Maar daar trekt zij zich niets van aan

Zij breekt de scharen van elkaar
verslindt het beest met huid en haar 
Bevredigd komt ze eruit gekropen
Vandaag heeft zij niets hoeven kopen


Refrein: De vuilstort, de vuilstort, de vuilstort bij nacht... (2x)


Voor zij huiswaarts zal gaan keren
klopt zij de graten uit haar kleren

En na het horen van dit lied
is de voedselbank zo erg nog niet...


Echt briljant! Ik heb in tijden niet zo'n originele en toepasselijke surprise gekregen (waarmee ik natuurlijk niets kwaads wil zeggen over de surprises van de jaren daarvoor, want oei oei oei, daarmee moet je altijd zo oppassen!) Verder waren er veel  mooie kadootjes, waaronder een paar zeer nuttige en nostalgische:





Kortom, de perfecte Sinterklaasavond voor een consuminderaar!

woensdag 14 november 2012

Het grenzeloze optimisme van Buurman en Buurman

Afgelopen weekend kwamen mijn neefjes logeren. Dat was dus een mooi excuus om lekker een dvd van Buurman en Buurman te kijken. Terwijl ik genietend het ene na het andere filmpje bekeek, met op iedere knie een - al even blij - neefje, bedacht ik: waarom worden Buurman en Buurman eigenlijk nooit aangehaald in boeken over filosofie en wijsbegeerte, of in zelfhulpboeken?


Er bestaat een boek dat  'De Tao van Poeh' heet, waarin de verfrissend eenvoudige levensfilosofie van Winnie de Poeh uit de doeken wordt gedaan: bereik zoveel mogelijk effect met zo min mogelijk inspanning. Maak je vooral niet druk, laat de dingen gebeuren en geniet van het moment (bijvoorbeeld als je honing eet).

Over Buurman en Buurman zou net zo'n boek geschreven kunnen worden. 'De Boeddha van Buurman en Buurman', bijvoorbeeld.  Of: 'Beter in Balans met Buurman en Buurman.'

Want ongelofelijk, wat zijn die kereltjes grenzeloos optimistisch en onverstoorbaar. Ze zijn even stuntelig als vindingrijk. Ze richten in hun onhandigheid de grootste ravage aan, waarbij meestal wel wat muren, meubels en andere huisraad finaal aan gort gaan. Daarna halen ze de schouders op, zeggen: 'Nou ja', en vegen neuriënd de rommel op. En te midden van het puin bedenken ze de meest omslachtige, maar creatieve oplossingen om het toch voor elkaar te krijgen. En dat lukt altijd. 'A-jé-to!', roepen ze dan, met een high five. (Dat is Tjechisch, en het betekent geloof ik zoiets als 'Voor mekaar!')

Daarom, bij deze: hulde aan Buurman en Buurman! Want wat kunnen wij veel van ze leren. We kunnen ons gewoon blunderend en ploeterend door het leven slaan,  maar hoeven daardoor totaal ons humeur niet te laten bepalen. Nou hebben Buurman en Buurman wat dit betreft wel de Verlichte Staat bereikt, maar ach, als het mij ook maar een klein beetje lukt, spreek ik mezelf bemoedigend toe: 'A- JE-TO,  Fluitekruid!'
En geef mezelf een high five. Waarbij ik per ongeluk de schemerlamp neerhoek.





zondag 21 oktober 2012

Boekentip: De kracht van het NU even niet

Streven naar succes, zoals zelfhulpgidsen en managementgoeroes aanraden, is levensgevaarlijk, volgens arts Ray Bennett. De boodschap van het boek 'De kracht van het NU even niet' (Oorspronkelijke titel: 'The Underachiever's Manifesto') is dan ook: streef naar minder succes, in plaats van meer. Dat is makkelijker, rustiger en veel verstandiger. Niet alleen voorkom je stress en verbeter je je humeur, je zult ook beter functioneren, meer waardering krijgen van je omgeving en beter slapen.

Volgens Bennett is de grootste misvatting dat we bewonderd en gewaardeerd zullen worden als we eenmaal succes hebben. Het tegendeel waar: als je steeds maar bezig bent om te presteren, heb je geen tijd meer voor je vrienden, voelt het thuisfront  zich verwaarloosd, vinden je buren je een verwaande eikel en kunnen je collega's je wel schieten.
Bennett: 'Er leven meer dan zes miljard  mensen op deze planeet. Bijna niemand van hen is ook maar enigszins geinteresseerd in je laatste slag op de aandelenmarkt of die promotie 'die je zo verdiend had'. Heb je nu eindelijk die nieuwe auto gekocht? Heb je een manier gevonden om dat grotere huis te financieren? Ben je in een week drie kilo afgevallen? Fantastisch. Een onthutsend groot deel van die zes miljard weet niet eens waar ze het eten vandaan moet halen om in leven te blijven. (...)  Het is nou eenmaal een onontkoombaar feit dat je successen en je mislukkingen voor zo goed als alle mensen oninteressant zijn. En hoe gauwer je dat beseft, des te sneller kun je daar troost uit putten en gewoon doorgaan met minder presteren. Denk groot, presteer klein.'

Bennett heeft zich zelf ook duidelijk niet al te erg willen inspannen, want het is een bijzonder dun boekje geworden (70 pagina's), en je hebt het dus ook in recordtijd (:-)) uit.  Als tegenhanger van de prestatielobby is dit humoristische boekje - met rake oneliners als 'het feit dat je leeft is je grootste prestatie',  'verwachtingen leiden tot ellende' en 'ook lelijke mensen hebben fijne seks'- echt een verademing.

maandag 24 september 2012

Low Budget-Burendag

Afgelopen zaterdag was het Burendag, ook bij ons. We wonen in twee hofjes waar we gezamenlijk het groen onderhouden. De dag startte met een natuurwandeling onder leiding van twee flora- en fauna-experts. De enorme lijst in onze straatjes voorkomende planten, bomen en dieren was indrukwekkend! Wist ook niet dat we zoveel eetbare gewassen hadden.

Hierdoor geïnspireerd besloot ik mee te doen aan de Burendag-kookwedstrijd. De opdracht was: maak een gerecht met minimaal 1 ingrediënt uit de straat. Aha, een uitdaging! Ik maakte een aardappeltortilla met daarin zes ingrediënten uit de straat verwerkt (aardpeer, prei, peterselie, bieslook, venkel en champignons uit eigen gootsteenkastje), en een salade met daarin maar liefst TIEN ingrediënten (eikenbladsla, bieslook, munt, oregano, venkel, courgettebloemen, Oost-Indische kers, en in de dressing: druif, braam en moerbei), ook allemaal uit eigen straat.


Ondertussen was  de weggeefmarkt in volle gang. Op kramen lagen boeken, cd's, speelgoed, kleding en allerlei spul van huishoudelijke en decoratieve aard. Ik ging blij naar huis met een gloednieuw boekje vol paddenstoelenrecepten, een boekje met huis-tuin-en keukentips (ben ik gek op!), een natuurboek, een koelbox, een schaal, een  rok en een fles wasverzachter (zwak moment, ben de aleppozeepgeur in mijn wastrommel een beetje beu). Alles gratis en voor niets! Ook de boeken en dvd's die ik zelf ter beschikking had gesteld, werden allemaal meegenomen. Er bleef weinig over. Bijna alle spullen zijn van eigenaar gewisseld, goed hé?


Na het eten (met ook nog een BBQ, en muzikale omlijsting door talentvolle buren) was de uitspraak van de jury. Ik won een gedeelde tweede prijs, met  de salade. Mijn prijzen? Een bieslookplantje en twee guerilla-gardening-zaadbommetjes.

Een superdag, prachtig weer, lekker eten, nieuwe buren leren kennen, en dan ook nog eens al die kadootjes.

Wat wil een buurvrouw nog meer?




dinsdag 28 augustus 2012

Onbeperkt prei eten

Okee, ik snap dat je nu niet meteen denkt: 'Hoera!'

Onbeperkt spare-ribs eten vind ik al waardeloos, en onbeperkt prei eten lijkt me ook geen lolletje.
Maar waar ik eigenlijk op doel is het volgende. Ik heb eens gehoord dat je een overgebleven stronkje prei gewoon weer in de grond kunt stoppen, en dat die prei dan weer gaat groeien!
Vorige maand had ik prei gekocht op de markt, waar nog worteltjes aan zaten, dus ik dacht: laat ik het eens proberen. En zie: binnen een paar dagen kwamen er al nieuwe scheutjes aan:


Inmiddels zijn we weer een paar weken verder, en hij doet 't nog steeds!



Dus, als ik nou niet te vaak prei eet, hoef ik nooit meer nieuwe te kopen. En ik geloof dat er nog meer groentes zijn waarmee dit kan (knolraap en lof, schorseneren, wellicht?).  Dus meer experimenten op dit vlak zijn niet uitgesloten. Zegt het voort!

dinsdag 3 juli 2012

Ukulele rules!



Gisterenavond spontaan afgesproken met een paar andere ukulelefreaks, onder de muziekkoepel op het Pijnackerplein. Het is een speciaal gevoel om met elkaar - op dit mooie historische Rotterdamse plekje - uit volle borst 'Diep in mijn hart' van Japie Valkhoff te zingen. Toen het begon te schemeren, gingen ook nog de lichtjes aan...

Misschien denk je: 'Wat moet ze nou toch steeds met die ukulele? Dat is toch een hartstikke kinderachtig en truttig instrument? '

Driewerf Neen!  

Marilyn Monroe bespeelde hem al in 'Some like it hot'. Getatoeërde bluegrassmuzikanten bespelen hem. Ja, zelfs Eddie Vedder bespeelt hem! Kortom: de ukulele is stoer en sexy. Ukulele rules!

Daarbij komt dat de uke het ideale instrument is voor de consuminderaar. Je hoeft er niet groot voor te wonen: een eenkamerwoning, schuur of caravan volstaat. Met een drumstel wordt dat toch wat lastiger.
Bovendien is een ukulele een heel milieu-vriendelijk instrument: uit het hout van 1 gitaar haal je wel drie ukuleles. Ze zijn al te koop voor 20 euro. Als je een beetje handig bent, kun je ze zelfs bouwen van sigarenkistjes! http://cigarboxukes.com/

Ook leuk om te kijken: Interventie ter Bevordering van het Ukulele Bewustzijn in de Lage Landen


De zeepkloppert

'Waar waste oma mee af, toen er nog geen afwasmiddel bestond?', vroeg ik mijn moeder. 'Gewoon met zeep?' Mijn moeder knikte. 'Ja, daar hadden ze zo'n zeepklopper voor.'
Laat Dille en Kamille - het Walhalla voor elke plastic-hater - die nou verkopen! Dus heb ik de economie toch maar weer even gesteund met deze nuttige aankoop. En vanaf vandaag doe ik mijn afwas met een ouderwetsche zeepkloppert! Zeg het voort!


zondag 1 juli 2012

Eetbaar afval



Vorig jaar heb ik het skippen (ook wel dumpster diven genoemd) ontdekt, en ben er sindsdien helemaal aan verslingerd. Vooral op de markt rond sluitingstijd kun je heel veel gratis eten vinden, wat anders weggegooid zou worden.
In het begin moet je wel wat schroom overwinnen, maar als je er eenmaal doorheen bent is het heel leuk om te doen! Je komt ook andere skippers tegen, en dat is best gezellig. Voor je het weet sta je met  een Surinaamse meneer bij een berg rode pepers recepten uit te wisselen... En mijn buurvrouw gaat tegenwoordig ook vaak mee.


Dit vond ik na twintig minuutjes marktjutten:


Sinds ik aan marktjutten doe, kom ik minder vaak in de supermarkt. Wel koop ik vaker op de markt dan vroeger, ik ga dus niet alleen maar wachten tot het gratis is. De marktverkopers kunnen vaak amper bestaan. Een standplaats wordt steeds duurder, hele gezinnen moeten er van leven. En het IS al zo goedkoop! Het marktjutten na sluitingstijd doe ik dan ook niet in de eerste instantie omdat het zo lekker goedkoop is, maar omdat ik het zonde vind als er bijvoorbeeld kratten vol tomaten zomaar weggegooid worden, alleen omdat er hier en daar een plekje aan zit.


De gekneusde was ik thuis meteen af, ik week de velletjes eraf in kokend water, gooi ze door de blender en maak er liters soep van. Van de week heb ik voor het eerst in mijn leven tomatenprut geweckt! Het is heel makkelijk: giet de pot vol met nog loeihete tomatenprut, helemaal tot de rand. Doe de pot dicht. Als de tomatenprut afkoelt en krimpt, trekt hij de boel vanzelf vacuüm. Dan kan je het heel lang buiten de koelkast bewaren!

Ik ben helemaal trots...



Kijk ook op:
Trashwiki
Filmpje over Dumpster Diven
Dumpster Diven in Gent
Dumpster Diven in Nederland en Frankrijk

donderdag 21 juni 2012

Flierefluiten voor gevorderden





Leestip: 'Leve de vrijheid' van Tom Hodgkinson, een man die lanterfanten en zo min mogelijk consumeren tot zijn ultieme levensdoelen heeft gemaakt. Hij schrijft alleen in de ochtenduren (o.a. voor zijn krant en site, The Idler oftewel 'de Lanterfanter'), en besteedt de rest van de dag aan luieren, ukulele spelen, wandelen en tuinieren. Gaandeweg blijkt dat hij het nog best druk heeft, want hij wil zoveel mogelijk zelfvoorzienend leven. Maar daar geniet hij meer van dan van werken voor geld. Zie hier zijn Manifest (klik erop als je het beeld wilt vergroten):






maandag 18 juni 2012

ZERO PLASTIC WEEK




Als er iets is waar ik van baal, is het wel mijn wekelijkse afvalberg, waarvan het grootste deel uit plastic verpakking bestaat. Wat is het nut? Je haalt het er thuis meteen vanaf en gooit het weg. Wat een verspilling. Verder is het rampzalig voor het milieu, en ook nog eens gewoon lelijk! De enige reden dat ik de plastic verpakkingen nog niet helemaal heb afgezworen, is dat er volgens mij  geen ontkomen aan is. Toch liep ik al een tijdje rond met de gedachte om het gewoon eens te proberen. En laat het nou afgelopen week  Zero Plastic Week  zijn! Een ludiek initiatief waarbij mensen werden opgeroepen om eens de hele week niets te kopen dat van plastic is gemaakt, of in plastic verpakt is.

 

Maandag

Mooi, nu heb ik dus een extra argument om die troep te weigeren '(Sorry hoor, maar weet u dan niet dat het Zero Plastic Week is?') Laat ik maar eens beginnen in de supermarkt. Gewoon om veldwerk te verrichten, eens kijken wat ze daar hebben zonder plastic verpakking. Tijdens mijn verkenningstocht is het antwoord al snel duidelijk: BIJNA NIKS! Als ik om me heen kijk, word ik me er pas van bewust hoe belachelijk veel producten in plastic zijn verpakt. WC-papier, thee, paprika’s, pizza’s, brood, ontbijtkoek, kiwi’s, afbakstokbrood, maandverband, spaghetti, koekjes, kaas, kip, gehakt, roomijs, afwasmiddel, snoep, maiskolven… van alle kanten grijnst het plastic je tegemoet.

Het experiment gaat beginnen. Gewoon eens kijken hoe ver ik kom. Spullen in blik of folie neem ik ook niet, want dan heb ik nog steeds een berg afval. Ik kom er al snel achter dat dit een heel goede manier is om te consuminderen! Je loopt van schap naar schap en denkt alleen maar: ‘Dat koop ik niet, dat koop ik niet en dát ook niet…’ Hele afdelingen kan je overslaan. Eigenlijk ben je heel snel klaar met winkelen en je geeft bijna niks uit. Maar ja, van de honger omkomen wil je ook niet.

Even later kom ik thuis met een zak meel, een pot augurken, een tros bananen, een prei  en 6 beugelflesjes bier. Nou niet direct iets om een vreugdedansje mee te maken…
Maar van een restje stamppot, de prei en wat bladerdeeg maak ik een hartige taart. Van de sla, andijvie en tuinkruiden die ik  zelf in mijn straat kweek, maak ik een salade. Met stukjes augurk en rode ui erdoor. Biertje erbij, bananenpannenkoekje toe, wordt het toch nog een feestje! 
Net als ik besluit alsnog dat vreugdedansje te maken, bedenk ik dat ik helemaal geen brood in huis heb voor de volgende dag. De supermarkt is nog wel open, maar de papieren broodzakken hebben daar plastic vensters, dus ( ja, ik pak het heel rabiaat aan) ‘mag’ het niet. Er zit maar één ding op: morgenochtend zelf brood bakken, anders heb ik geen ontbijt en lunch. Nou heb ik wel vaker brood gebakken en met mijn broden kan je doorgaans  iemand de hersens inslaan, maar ja, dat is altijd nog beter dan helemaal geen brood, niet waar?
 


Dinsdag
Vanmorgen vroeg heb ik deeg gemaakt (meel, bakpoeder, zout en water, meer heb je niet nodig), verse broodjes gebakken  en in mijn broodtrommeltje gestopt. Ze vielen best mee!
Vanmiddag kwam ik langs de boerenmarkt, waar ik een stuk  manchegokaas (zonder plastic laag, aan de buitenkant zat rozemarijn) kocht. Dat liet ik in mijn - inmiddels lege- broodtrommeltje doen. Op de boerenmarkt verkopen ze ook (zowaar!) melk in flessen.
Net was ik wat aan het surfen op consumindersites. Daar kwam ik een
filmpje
tegen van de Johnson Family in Californië. Deze familie voert een ‘100% Zero-Waste’- huishouden. Ze weren niet alleen plastic uit hun huis en afvalbak, maar gebruiken HELEMAAL geen verpakkingsmateriaal meer.
(Het steriele huis en de zelfingenomen muilen moet je even wegdenken. En volgens mij hebben die man en die kinderen helemaal niets te vertellen thuis, maar dat is weer een ander verhaal.
Het gaat om het idee!)

Woensdag
Haha, ik heb bij de bakker gewoon gezegd: ‘Geef dat brood maar hier, ik heb nog wel een zakkie.’ En het toen - á lá The Johnsons Family -  in een STOFFEN zak gedaan.
















Ik voel me een enorme freak, maar goed. Blunder van de dag: bij de avondwinkel besloot ik heel impulsief dat ik trek had in chips, en gooide een kokertje Pringles in mijn mandje. Thuisgekomen dacht ik ‘Shit! Wat stom! Een plastic dekseltje!’ Als je even niet oplet, zit je zo weer in je oude patroon. Daaraan zie je maar hoe ingesleten die plasticconsumptie is.


Donderdag
Heb geprobeerd zelf kaas te maken! Helaas wilde de melk niet stremmen. Ik had stremsel meegenomen van het natuureducatief centrum waar ik werk, maar had er blijkbaar niet genoeg in gedaan. Ga het nog wel een keer opnieuw proberen. De biologische slager deed braaf het gehakt en de rauwe ham in afbreekbare maiszakjes die ik had bewaard van de biologische supermarkt, maar die sealde ze wel met plastic tape... Tot mijn grote vreugde heb ik de ‘bulkafdeling’ van de biologische supermarkt ontdekt, helemaal achterin, in een gedeelte waar ik nooit kwam. Je kunt er pasta, rijst, graan, noten en peulvruchten tappen en het zelf in een papieren zakje doen. Je kunt er ook olie en azijn tappen in een gekocht of zelf meegenomen glazen flesje. Gaaf!


 













Vrijdag
Vandaag was left-over-day: ik heb bami gemaakt met wat prei, kool, spek en ei. Dat had ik allemaal nog in huis, dus daar hoefde ik geen extra boodschappen voor te doen.

Zaterdag
Vanavond komen er vrienden tapas bij me eten. Op het menu staan ondermeer: gevulde eieren, gehaktballetjes in tomatensaus, rauwe ham, manchego, salade. De meeste spullen daarvoor heb ik al in huis (of voor mijn deur groeien). Straks even met mijn canvas tas naar de markt, de bakker en de slijterij. De laatste loodjes!

Zondag
Gisteren was ik de halve middag bezig om overal uit te leggen dat ik geen plastic wilde. Al vinden ze je niet helemaal sporen, ze werken toch allemaal braaf mee. Maar je moet wel de hele tijd alert en standvastig zijn. Vandaag (vaderdag) had ik echt HELEMAAL geen zin meer! Had het spontane idee om haring te kopen voor mijn vader, maar ECHT geen zin meer om iets te zeggen over het plastic binnenlaagje van het papier waarin de haring verpakt werd. Had ook niets anders bij me. Ik heb het dus - heel slap - op het allerlaatste moment opgegeven... 

Maandag
Eerlijk gezegd ben ik blij dat de Zero Plastic Week voorbij is. Het is net zoiets als op een heel streng dieet gaan, daar word je op het laatst ook zo opstandig van. Je moet de hele tijd maar vooruit denken en alert blijven! Maar het was wel een openbaring om te zien hoe weinig afval ik overhield. Bijna alles wat ik had, kon in de compostbak. Ben zeker van plan om vaker plastic te weigeren als het niet nodig is. Niet zo spastisch als afgelopen week, er mag best af en toe wat plastic ‘doorglippen’. Maar ik vind het leuk om toch naar alternatieven te blijven zoeken.