woensdag 25 januari 2017

Over drie zingende bloggers, en hoe we De Verdubbeldame hielpen met haar laatste Verdubbeldaad

De Verdubbeldame was klaar met al haar Verdubbeldaden. Behalve één. 'Bied een couchsurfer een slaapplek', die daad had ze nog niet verdubbeld. De Zinkende Surfer en ik waren ook de kwaadste niet en wilden haar daarbij wel helpen. Zo maakten we er meteen een Dubbele Verdubbeldaad van.


In de trein van Rotterdam naar Utrecht zag ik onderweg het landschap steeds winterser worden. Vanaf Arnhem lag er zelfs een pak sneeuw! Toen ik arriveerde bij De Verdubbeldame was zij net De Zinkende Surfer aan het rondleiden door haar ecologische woongemeenschap. Die is trouwens prachtig: mooie galerijwoningen, er is een binnentuin, een activiteitenruimte waar ook wel eens optredens of feesten worden georganiseerd, een vergaderruimte, computerruimte en zelfs een klein winkeltje. Na de rondleiding kregen we een kop dampende pompoensoep met brood.

De Verdubbeldame moest nog wel heel even naar haar werk. Die tijd benutten De Zinkende Surfer en ik om te gaan wandelen langs De Waal. Wat was het daar mooi! En er werd volop geschaatst. We liepen helemaal door tot Bemmel en weer terug.


Na een borrel bij De Verdubbeldame, waarbij ook de Vermeerdermeneer nog even aanschoof, gingen we uit eten bij restaurant Zijdewinde. Het eten was heerlijk, en gelukkig had De Verdubbeldame nu ook eindelijk haar Vergeten Groentetaartje. De vorige keer dat ze daar at, waren ze haar groentetaartje letterlijk vergeten, maar deze keer ging het goed. Mijn risotto-truffelburger en de saté van de Zinkende Surfer smaakten ook prima. Maar we konden niet al te lang natafelen, want we hadden nog een Bonte Avond voor de boeg! Op weg naar huis vergaapten we ons aan de prachtige sterrenhemel.
 

Toen kon het spektakel beginnen. De Vermeerdermeneer wilde in zijn argeloosheid wel ons publiek zijn. Hij wist natuurlijk niet wat hem boven het hoofd hing. Maar het moet gezegd: hij was zichtbaar onder de indruk van de prachtige liedteksten die de Zinkende Surfer had voorbereid op muziek van Fat Boy Slim en Joy Division (zie hiervoor ook haar eigen blog).

Zelf zong ik ook wat liedjes waaronder mijn favoriet van Brigitte Kaandorp: 'Ik heb een heel zwaar leven', en hakte daarbij wat op de ukulele. Toen ik met mijn tanden Jimi Hendrix na wilde doen, brak er helaas een snaar.

De Verdubbeldame - die voor haar werk o.a. liedjes zingt met ouderen - heeft een gigantisch repertoire aan liedjes uit de oude doos, waar ik (nee, geen flauwe woordspelingen aub) er ook veel van ken. Al gauw zaten De Vermeerdermeneer, De Zinkende Surfer en ik hardop mee te blèren. Vooral 'Omdat ik zoveel van je hou', en 'Zij kon het lonken niet laten' gingen zo goed, dat ik denk dat we best wel eens met elkaar kunnen optreden in De Kuip of zo. Nou ja, misschien eerst maar eens beginnen met Ahoy.



Tenslotte speelden we nog een heel leuk spel: Dixit. Het is een beetje een geheimzinnig spel, en ik denk dat ik dat maar zo laat door er verder niks over te vertellen. Speel het zelf maar. Het was in ieder geval erg leuk!

En ik nam me meteen voor om vaker dit soort avondjes te gaan doen. Weg met die stomme beeldschermen! Fijn wandelen en naar de sterren kijken, zingen, muziek maken en ouderwets bordspelletjes spelen. En daarna lekker onder de wol, net als in die Goede Oude Tijd.


Inmiddels heeft De Verdubbeldame zelf er ook een blog over geschreven, dat vind je hier.

woensdag 30 november 2016

Café NL


Afgelopen zaterdag was ik in Leeszaal West. Deze leeszaal is in 2012 opgezet door bewoners in de Rotterdamse wijk het Oude Westen, nadat de gemeentebieb daar (en in een heleboel andere wijken) was wegbezuinigd. Ondanks de grote teleurstelling over het sluiten van zoveel vestigingen (ik heb zelf jaren in de Rotterdamse bieb gewerkt, en draag die nog steeds een warm hart toe), ben ik onder de indruk van wat de bewoners in deze vier jaar weer hebben opgebouwd. Het is echt gaaf om de hele wijk, nee, de hele STAD hier te zien samenkomen.


Je ziet een diversiteit aan mensen een krantje lezen, koffie drinken, praatjes maken of snuffelen tussen de boekenkasten, waar alles netjes gesorteerd staat op onderwerp en genre. 


En die boeken, dat is het mooie, die mag je zomaar gratis en voor nop meenemen! Je hoeft ze niet terug te brengen. (Mag natuurlijk wel. Of je brengt een keer een ander boek terug.)
Daarnaast zijn er regelmatig optredens van bv. muzikanten of verhalenvertellers, worden er lezingen gegeven en literaire maaltijden georganiseerd. 



Ik was er om aan te schuiven bij Café NL. Nieuwe Nederlanders oefenen daar twee keer per week hun conversatie Nederlands, en wij gespreksmaatjes helpen ze daarbij. Ik zat in een clubje met mensen uit Portugal, Spanje, Syrië en China; voornamelijk hoger opgeleiden. De gespreksleidster was zelf half Frans.

We hadden het over van alles, van milieuvervuiling tot Sinterklaas. Moeilijke woorden werden opgeschreven en besproken. Er werden ook veel vragen gesteld. En het was niet altijd eenvoudig om die te beantwoorden. Wat is het verschil tussen een college en een lyceum? Wat is beter om te zeggen: 'ik heb gisteren televisie gekeken', of 'ik heb gisteren televisie zitten kijken?' En waarom heet fijnstof 'fijnstof', het is toch helemaal niet leuk? Het was ook leerzaam voor mijzelf om te bedenken hoe ik dit allemaal zo goed mogelijk kon uitleggen.


Maar het was vooral gezellig. Ik had er een beetje moeite mee dat de autochtone Nederlanders 'vrijwilligers' werden genoemd, alsof het zo'n enorme opoffering voor ons was. Ik zie mezelf gewoon als een Rotterdammer die aanschuift en komt kletsen, en daar net zoveel plezier aan beleeft als de mensen die de taal willen leren. Maar om in kaart te hebben op hoeveel hulp ze ongeveer kunnen rekenen, legde coördinator Elise me uit, is het prettig als we ons van tevoren aanmelden via vrijwilligersorganisatie Rotterdam Cares. Dat heb ik voor de volgende keer dus toch maar braaf gedaan. En ik ben van plan om dat nog veel vaker te doen, want ik voel me helemaal thuis op deze inspirerende plek.