woensdag 30 november 2016

Café NL


Afgelopen zaterdag was ik in Leeszaal West. Deze leeszaal is in 2012 opgezet door bewoners in de Rotterdamse wijk het Oude Westen, nadat de gemeentebieb daar (en in een heleboel andere wijken) was wegbezuinigd. Ondanks de grote teleurstelling over het sluiten van zoveel vestigingen (ik heb zelf jaren in de Rotterdamse bieb gewerkt, en draag die nog steeds een warm hart toe), ben ik onder de indruk van wat de bewoners in deze vier jaar weer hebben opgebouwd. Het is echt gaaf om de hele wijk, nee, de hele STAD hier te zien samenkomen.


Je ziet een diversiteit aan mensen een krantje lezen, koffie drinken, praatjes maken of snuffelen tussen de boekenkasten, waar alles netjes gesorteerd staat op onderwerp en genre. 


En die boeken, dat is het mooie, die mag je zomaar gratis en voor nop meenemen! Je hoeft ze niet terug te brengen. (Mag natuurlijk wel. Of je brengt een keer een ander boek terug.)
Daarnaast zijn er regelmatig optredens van bv. muzikanten of verhalenvertellers, worden er lezingen gegeven en literaire maaltijden georganiseerd. 



Ik was er om aan te schuiven bij Café NL. Nieuwe Nederlanders oefenen daar twee keer per week hun conversatie Nederlands, en wij gespreksmaatjes helpen ze daarbij. Ik zat in een clubje met mensen -vooral hoog opgeleiden- uit Portugal, Spanje, Syrië en China. De gespreksleidster was zelf half Frans.

We hadden het over van alles, van milieuvervuiling tot Sinterklaas. Moeilijke woorden werden opgeschreven en besproken. Er werden ook veel vragen gesteld. En het was niet altijd eenvoudig om die te beantwoorden. Wat is het verschil tussen een college en een lyceum? Wat is beter om te zeggen: 'ik heb gisteren televisie gekeken', of 'ik heb gisteren televisie zitten kijken?' En waarom heet fijnstof 'fijnstof', het is toch helemaal niet leuk? Het was ook leerzaam voor mijzelf om te bedenken hoe ik dit allemaal zo goed mogelijk kon uitleggen.


Maar het was vooral gezellig. Ik had er een beetje moeite mee dat de autochtone Nederlanders 'vrijwilligers' werden genoemd, alsof het zo'n enorme opoffering voor ons was. Ik zie mezelf gewoon als een Rotterdammer die aanschuift en komt kletsen, en daar net zoveel plezier aan beleeft als de mensen die de taal willen leren. Maar om in kaart te hebben op hoeveel hulp ze ongeveer kunnen rekenen, legde coördinator Elise me uit, is het prettig als we ons van tevoren aanmelden via vrijwilligersorganisatie Rotterdam Cares. Dat heb ik voor de volgende keer dus toch maar braaf gedaan. En ik ben van plan om dat nog veel vaker te doen, want ik voel me helemaal thuis op deze inspirerende plek.

dinsdag 22 november 2016

Geefwave

Eigenlijk was ik helemaal niet van plan om over Geefmaand November te schrijven.
Begin dit jaar
blogde ik nog dat ik wel weer eens toe was aan andere onderwerpen.
Maar consequent zijn is nooit een van mijn sterkste punten geweest (en ik heb het ook nooit zo nodig gevonden om die eigenschap te ontwikkelen).

Daarbij vertelden de andere deelnemers zó enthousiast over het cadeautjes droppen op openbare plaatsen, inzamelingen voor het goede doel, het strooien met complimentbriefjes en het vullen van Free Little Library's, dat ik zelf ook weer de geest kreeg.
Door geefacties met elkaar te delen krijgt de Geefmaand een hele eigen energie, waardoor je je ook gesterkt voelt als je van plan bent om 'enge' geefacties te doen.

Sint in de moskee

Mijn engste geefactie was: mandarijnen stoppen in alle schoenen in de moskee, een idee afkomstig uit het boekje 'Pret met moslims' van Elena Simons.
Ik durfde dit eigenlijk alleen maar omdat het me zo leuk leek om er later verslag van te doen aan de anderen. Daardoor voelde ik me minder in mijn uppie.
Maar een lastige was het wel! Ik zag dat ik eerst een trap op moest, en kwam dus niet zo gemakkelijk ongezien het gebouw binnen. Heb dus een medewerker van de moskee moeten inschakelen als medeplichtige. Die wist mij te vertellen dat ik het best na half drie terug kon komen, omdat iedereen dan binnen zat.

In de tussentijd ben ik nog een keer naar de winkel gegaan. Aangezien ik niet wist hoeveel schoenen er zouden staan, heb ik voor de zekerheid ook nog een heleboel chocolademunten gekocht, dat deelt lekker uit. Daar was ik achteraf blij om, want toen ik na half drie in de moskee aankwam, stonden er wel 100 schoenen. Ik redde het dus niet met alleen mijn mandarijnen.


In twee schoenen heb ik een chocoladeletter gedaan. Ik stelde me helemaal voor hoe de vinders daarvan de anderen zouden pesten, zo van: ‘Haha, wij hebben lekker chocoladeletters, wij zijn dit jaar het liefst geweest van allemaal’ (Ja, soms slaat mijn fantasie een beetje op hol).
Helaas werd ik gesnapt door een laatkomer, maar die moest er wel om lachen. Ik heb gezegd dat het een verrassing was en dat hij het niet verder mocht vertellen.



Geven op de valreep
Hier tegenover stonden de 'rustigere' dagen, qua geven dan. Dan had ik het zo druk met andere dingen, dat ik de hele dag niet aan de Geefmaand had gedacht. Toen ik na zo'n dag een keer laat thuis kwam, bood ik de meneer F. snel nog van alles aan uit mijn tas: ‘Wil je sultana’s? Wil je stophoest? Wil je een medaille?’, om op de valreep nog een geefactie te doen.

Het is ongelofelijk wat er tegenwoordig allemaal uit die tas komt...




Zie hier de basisuitrusting van een geefmaanddeelnemer: mandarijnen, medailles, een bloemenkrans, sultana's, stophoest, warme muts, sjaal en wanten, weggeefboek, camera om het allemaal vast te leggen.











Minimaliseren in huis

Waar ik me in ieder geval tot nu toe heel trouw aan gehouden heb, is elke dag vijf dingen wegdoen, maar dat wordt wel steeds moeilijker. De spullen die ik wegdoe, worden steeds mooier en leuker. Want alle stomme spullen had ik natuurlijk allang weggedaan. De boeken die ik weggeef, zijn boeken die ik zelf ook leuk zou vinden om te krijgen (ware het niet dat ik ze al uit heb en niet tot in de eeuwigheid hoef te bewaren als ik er ook weer iemand anders een plezier mee kan doen). En bij de vrolijke sjaaltjes en kekke tasjes moet ik zelfs even slikken. Het begint nu af en toe een klein beetje pijn te doen. Maar dat slaat nergens op, waarom hecht ik zo aan spullen die ik nooit gebruik?

Intussen is het alweer dag 22. Ik ga proberen de laatste week nog even te 'knallen', als het lukt. Maar het kan ook zijn dat ik daarin niet erg consequent ga zijn.